Mijn avontuur, van Belfast naar het Gardameer
Jashan Gill
Dit jaar beleefde ik de reis van mijn leven. Een heel specifiek soort reis met een manier van reizen die ik iedereen met een honger naar avontuur zou aanraden. Reizen met de trein kan zoveel verschillende dingen betekenen: voor sommigen is het een voordeligere manier van reizen, voor anderen simpelweg een alternatief voor vliegen, maar voor mij was het puur avontuur. Er zat spanning, sensatie en plezier in, allemaal in één vakantie. Elke dag wachtte er een nieuwe reis. Het was alsof er vijf of zes minivakanties in één waren gepropt. Het was zo'n opwindende reis. Ik zal het nooit vergeten.
Voor meer slow travel-inspiratie, inzichten in landroutes en insidertips, meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Het afgelopen jaar was de reis in mijn hoofd altijd 'de beloning'. Als het bijvoorbeeld half acht was op een ellendige maandagochtend in februari, was het enige wat door mijn hoofd ging: 'Onze reis is nog maar vier maanden weg'. Ik heb veel gepraat met mijn jongere broertje en zusje over wat we verwachtten en waar we naar uitkeken. Mijn broertje kon niet wachten om het trainingsveld van Paris Saint-Germain te zien, en mijn zusje had haar vrienden chocolade beloofd uit de Lindt-winkel in Zwitserland. Ik hield van de dagen dat ik vrij was van school voor een studiedag of een feestdag, waarop mijn mama en ik met de kaart op schoot onze route gingen plannen. Mijn oma en ik vonden het ook heerlijk om erover te praten, en ze besloot mee te gaan, waarbij ze het idee van een avontuur met haar kleinkinderen helemaal omarmde. Mijn papa genoot ook van de planningsfase en vond het idee van een vakantie zonder te hoeven rijden wel wat! We waren er allemaal meer dan klaar voor en de reis overtrof onze verwachtingen ruimschoots.
Ik genoot van het inpakken , waarbij we kozen wat iedereen wilde meenemen. We gebruikten packing cubes om al onze kleren erin te krijgen. We namen ook onze reisdagboeken mee, die we elke avond wilden invullen om de grappige dingen die we meemaakten en de plekken die we die dag hadden gezien op te schrijven. We stonden allemaal te trappelen van ongeduld voor de grote dag waarop we aan boord van de Stena Line zouden gaan.
De avond van tevoren was iedereen vol gezonde spanning. We waren bij mijn opa thuis voor het avondeten, en ik weet nog dat ik wilde dat de seconden sneller voorbij zouden gaan. Toen we weer thuis waren, ging iedereen vroeg naar bed. Ik weet nog dat ik in bed lag te denken: 'Nog maar 14 uur tot de boot'.
Ik vertrok op maandag 7 juli uit Belfast met mijn ouders, broer, zus en oma, met mijn hurlingstick aan mijn zijde en mijn hengel vastgebonden aan mijn rugzak. De voordelen van onbeperkte bagage als je niet naar het vliegveld hoeft! Ik trilde van spanning bij het idee van de reis die ons te wachten stond toen we richting de haven reden. Niets of niemand kon ons humeur verpesten toen we aan boord gingen van de Stena Line veerboot richting Cairnryan, wat een rustige overtocht bleek te zijn, afgezien van een paar schommelingen halverwege. Er was een restaurant, een bioscoop en een gameroom aan boord. Ik vond het vooral heerlijk om op het dek te staan en de frisse zeelucht in te ademen. Mijn broer en zus genoten tijdens de hele overtocht van de film Sonic 3.
Ik zal de aankomst in Cairnryan nooit vergeten. Het was een fantastisch gevoel, wetende dat je avontuur was begonnen en dat alles mogelijk was! We reden 2 uur voordat we bij het vliegveld aankwamen, waar we de auto achterlieten en een bus van 20 minuten naar Edinburgh namen. Vanaf de allereerste minuut dat ik voet in Edinburgh zette, voelde het alsof er een zekere mysterie omheen hing. Van de smalle steegjes die vanaf de Royal Mile wegliepen tot Edinburgh Castle zelf: het had iets heel spookachtigs, maar op een goede manier, en ik wilde dolgraag de geschiedenis van de stad ontdekken. We checkten in bij de Premier Inn, wat goed binnen ons budget paste en perfect was voor ons gezin van 6. Het lag op loopafstand van waar we aankwamen en was erg handig voor ons. Met onze rugzakken op naar ons eerste hotel lopen voelde al als een avontuur op zich! Eenmaal gesetteld aan de voet van de Royal Mile gingen we een pizza eten om onze aankomst op onze eerste bestemming te vieren. Na het invullen van mijn reisdagboek viel ik in slaap, denkend aan wat morgen zou brengen na zo'n geweldige eerste dag.
Ik vond onze dag in Edinburgh geweldig. Het was zo boeiend om de kans te krijgen om alle oude straten rondom de Royal Mile te verkennen. Wat ik heel mooi vond in Edinburgh waren de oud uitziende stenen waar alle gebouwen van gemaakt leken te zijn. We hadden een dag vol actie. Volgens mijn Fitbit had ik bijna 20.000 stappen gezet! Ik moet zeggen dat het hoogtepunt van mijn dag absoluut het National Museum of Scotland was. Er was een heel interessante tentoonstelling over Schotland tijdens de Koude Oorlog. Ik vond het erg leuk om daar samen met mijn oma over te lezen. Toen we weggingen via de souvenirwinkel zag ik een Tam o' shanter liggen, die ik echt even moest passen.
Die avond aten we heerlijk in een van de Mexicaanse restaurants in Edinburgh en de volgende ochtend stapten we op de LNER-trein naar Londen wat veruit de beste trein van de hele reis was. De reis duurde in totaal zo'n 4 uur en het personeel was van begin tot eind ontzettend vriendelijk. Er was in het bijzonder een heel vrijgevige Welshe vrouw die ons gratis koekjes gaf om op de been te blijven en die haar elektrische ventilator aan mijn zus leende omdat het best warm was in de trein. Het was makkelijk om de tijd door te komen terwijl we naar de veranderende uitzichten keken van Schotland naar Engeland en nadachten over de dag die voor ons lag.
Later die dag, nadat we snel door Londen waren gereisd, was het tijd om aan boord te gaan van de Eurostar naar Parijs. Het was onverwacht hectisch om door de beveiliging te komen omdat het enorm druk was. Dit voelde een klein beetje stressvol, maar eenmaal op het perron was alles weer helemaal prima.
Die avond kwamen we aan in Parijs en liepen we naar Hotel Crystal in de wijk Saint-Germain-des-Prés. Ik herinner me dat het gebouw ontzettend smal was. Direct achter de voordeur was een receptie en een trap naar de kelder waar het ontbijt werd geserveerd. In de kamer ernaast was een lift die zo klein was als een schoenendoos en die maar tot de 4e van de 5 verdiepingen ging. Nauw om de lift heen liep een wenteltrap die helemaal omhoog liep naar de 5e verdieping. Om eerlijk te zijn was het eerste wat in me opkwam hoe indrukwekkend ik het vond wat ze met zo weinig ruimte hadden gedaan. Al met al vond ik het een fijn hotel. Het lag midden in een fascinerend deel van Parijs en ik zou er heel graag nog eens naartoe gaan.
Benjamin D.
De volgende ochtend gingen we na het ontbijt op pad, trappelend van ongeduld om de stad te verkennen. We hadden later die middag een Hop-on-Hop-off bus -tour later in de middag, maar het eerste wat we deden was een bezoek brengen aan de NBA Store. Ik vond het echt geweldig. Mijn oma kocht een Boston Celtics-T-shirt voor me, dat ik de rest van de vakantie heel vaak heb gedragen.
Daarna besloten we wat lunch te kopen in de supermarkt om mee te nemen en in het park op te eten. Dit was echt heerlijk om te doen en vatte voor mij precies de vrijheid samen waar het bij reizen met de trein allemaal om draait.
Daarna stapten we in de tourbus, waar ik bijna onder de Eiffeltoren op de foto werd gezet. Ik kon op het dak zitten en oortjes indoen, waardoor ik meer te weten kwam over de geschiedenis van de plekken waar we langsreden. Ik vond het vooral erg leuk om uit te stappen bij de Champs-Élysées, waar we een foto maakten bij de Arc de Triomphe en de PSG-winkel bezochten. Die avond vonden we een leuk klein pizzatentje, verscholen in de achterafstraatjes van Parijs achter de dure designerwinkels. Daarna liepen we terug naar het hotel, waarbij we onderweg stopten voor een crêpe bij een kraampje.
De volgende ochtend werden we wakker in de wetenschap dat het tijd was om Hotel Crystal te verlaten en naar Frutigen (vlak bij Interlaken) in Zwitserland voor vier nachten. We waren er allemaal echt aan toe om naar het platteland te gaan na vier nachten in twee drukke steden.
We stapten 's ochtends op de dubbeldekker-TGV naar Basel. Dat was heerlijk; een van de dingen die we hebben geleerd, is dat Zwitserse en Franse treinen ontzettend efficiënt en comfortabel zijn. Na aankomst in Basel hebben we geluncht op het treinstation empanada's te eten van een Argentijnse kraam en chocoladebrood van de supermarkt. Mijn broer vond het geweldig hoe groot de stukjes chocolade in zijn briochebroodje waren! Daarna stapten we op een regionale trein naar Spiez en zodra ik de trein uitstapte, was ik perplex door het Zwitserse landschap. Met sneeuw bedekte bergen, overal superheldere meren en zo ontzettend veel ruimte, wat wil je nog meer? Al snel namen we de trein van 12 minuten naar station Frutigen, dat heel dicht bij het Frutigresort lag waar we zouden verblijven.
Ik vond het Frutigresort geweldig, dit was het hoogtepunt van onze reis. Op een redelijk klein oppervlak had je onder andere een midgetgolfbaan, een chloorvrij buitenzwembad met een duikplank, een binnenzwembad en ondergrondse tunnels met een speeltuin en een gameroom. 's Avonds voor het avondeten kon je van de kaart bestellen of voor het buffet kiezen. Voor kinderen was de prijs twee keer je leeftijd. Ik ben bijvoorbeeld dertien, dus het buffet kostte 26 Zwitserse frank.
We hadden een paar ongelooflijke dagen in Zwitserland, maar de allerbeste dag van de hele reis was de dag dat we met de kabelbaan naar de Oeschinensee gingen, een meer op de top van de berg. We nemen de trein naar Kandersteg en liepen naar het kabelbaanstation. Ik was superzenuwachtig en vond het idee verschrikkelijk. Ik ben eerlijk gezegd niet de grootste fan van hoogtes! We stapten in de kabelbaan en ik zat de hele weg naar boven met mijn ogen dicht. Maar toen ik uitstapte en dat schilderachtige landschap zag, was het de angst achteraf meer dan waard. Mijn oma vond een picknickbank en bleef daar even zitten, terwijl mijn vader mij en mijn jongere zusje meenam naar de Mountain Coaster. Het was min of meer een rodelbaan die met een noodgang rond de top van de berg ging. Het was opwindend en ik ging op topsnelheid.
Daarna liepen we in 20 minuten langs grazende koeien met enorme bellen naar het meer. Het water was kristalhelder en ik ben er lekker in gaan zwemmen. Het was het schoonste water dat ik ooit had gezien. Het was gewoon een perfecte dag. We hebben twee uur lang vanuit een bootje op het meer gevist. De omgeving was ongelooflijk. Ik zal het nooit vergeten.
De dagen daarna kwamen we in een onweersbui terecht in Spiez, verkenden we Interlaken in de bloedhitte en deden we mee aan de verschillende activiteiten in ons hotel. We hadden er wel voor altijd kunnen blijven, maar voor we het wisten, was het alweer tijd om naar het Gardameer te vertrekken.
We werden enthousiast wakker omdat we doorreisden naar Italië naar een camping aan het Gardameer, waar de ouders van mijn moeder zich bij ons zouden aansluiten. We stapten op de trein van Spiez naar Zürich en stapten daar over richting Milaan. De treinen op dit deel van de reis misten het comfort van de treinen die we tot nu toe hadden genomen. De trein was erg warm, het rook er vreemd en een vrouw nam haar enorme berner sennenhond mee naar binnen en begon hem spaghetti bolognese te voeren uit een meeneembakje! Mijn zusje werd hier nogal misselijk van, dus bracht ze de volgende uren door in de restauratiewagon om samen met mijn moeder taart te eten. Daar knapte ze natuurlijk van op. In Milaan stapten we snel over op een regionale trein naar Peschiera del Garda en namen we een taxi naar onze camping, Altomonico Park, op ongeveer 20 minuten van het stadscentrum.
We hebben een paar heerlijke dagen ontspannen doorgebracht, gezellig bijgepraat met mijn opa en oma en de camping verkend. Het zwembadcomplex en de restaurants waren spectaculair, maar het terrein was zo groot dat je een treintje moest nemen om van de ene naar de andere kant te komen.
Op een van de dagen gingen we naar Gardaland, waar mijn zusje en ik genoten van de spanning in de achtbanen. Eerder die dag bezochten we het Legoland-waterpark binnen het pretpark, wat mijn jongere broertje geweldig vond.
De leukste dag aan het Gardameer was toen we langs de rivier de Monico naar het plaatsje Borghetto wandelden/fietsten en onderweg visten. Het landschap was prachtig en rustgevend, en het vangen van een flinke baars onderweg maakte het extra leuk.
Na zes heerlijke dagen aan het Gardameer was het tijd voor het laatste deel van de reis: de zeven uur durende treinrit van Milaan terug naar Parijs. Het hoogtepunt in de trein was toen we door de Alpen slingerden en de trein een bocht om ging, waardoor je vanuit de restauratiewagon achterin een seconde lang de voorkant van de trein kon zien. We hebben ons prima vermaakt met kaartspellen, Lego, foamklei en het kijken naar een paar van onze favoriete programma's als we niet naar het landschap zaten te kijken.
Toen we voor de tweede keer in Parijs aankwamen, lag ons hotel aan de rand van de stad naast het PSG-stadion, waar we de volgende dag een rondleiding zouden krijgen. Ons hotel heette Hotel Bijou. Ik herinner me dat de kamer erg ruim was en dat er in de hoek een stapelbed stond met van die coole gordijntjes voor de privacy. Nog een pluspunt was Netflix op de tv.
De rondleiding door het PSG-stadion vond ik geweldig; het was ongelooflijk om in de kleedkamers te mogen zitten waar een paar van 's werelds beste voetballers hebben gezeten. Het was interessant om over de geschiedenis van de club te leren en de prijzenkasten te bekijken, maar het leukste was dat we een bal mochten trappen langs de kant van het veld!
De volgende dag was het tijd om op weg te gaan naar Edinburgh. Na de Eurostar en LNER waren we doodop toen we bij ons Premier Inn-hotel aankwamen. We vonden nog net de energie om wat te gaan drinken in de bar, waarbij we op onze laatste avond herinneringen ophaalden aan de geweldige tijd in Edinburgh, Parijs, Frutigen en Garda. Mijn broer zei dat de reis hem het gevoel gaf dat hij alles aankon! Mijn zus zei dat ze er meer zelfvertrouwen door had gekregen, en ik zei dat het mijn reislust alleen maar heeft aangewakkerd!
De volgende ochtend, nog voor we de Stena Line naar huis namen, bezocht ik het Writer's Museum, waar ik leerde over de geschiedenis van Robert Louis Stevenson, Sir Walter Scott en William Wordsworth, wat ik enorm interessant vond.
Maar daarna was het tijd om naar Cairnryan te rijden en aan boord te gaan van de boot naar huis, op weg naar de Ierse kust. Ik vond het jammer dat mijn avontuur voorbij was, maar ik was ook wel weer toe aan thuis en had nu al zin in nieuwe reizen in de toekomst.