Solo reizen: van Bari naar Boedapest

Terri Markle is een Amerikaanse solo-reisenthousiast en auteur van FemaleSoloTrek.com,. Haar meest recente slow travel-ervaring met Byway bracht haar van Bari naar Boedapest. In haar reisdagboek vertelt Terri over het plezier van reizen over land en zee, wat leidde tot het maken van orecchiette-pasta in Bari, zonsopgangen vanaf een afgelegen uitzichtpunt over het Meer van Bled en het treden in de voetsporen van James Joyce, op zoek naar het hart van Triëst.

Dag 1: Het avontuur begint in Bari, Italië

Mijn avontuur begon in Bari, in de zuidelijke 'hak' van Italië. Byway had mijn overnachting bij 200 Rooms & Terrace geboekt. Het hotel is gevestigd in een historisch gebouw. Ik had vooraf contact opgenomen met het hotel om te vragen of ik mijn koffer en rugzak al om 10:00 uur kon achterlaten.

Maar de receptionist verraste me met het nieuws dat mijn kamer al eerder klaar was dan verwacht. Ze bood me ook wat te drinken aan. Ik nam plaats in de kleine eetkamer om van mijn café latte te nippen en te genieten van mijn zelfgemaakte chocoladebroodje (pangoccioli). Dolce vita!

Ik boekte een stadswandeling door het oude Bari in de middag en een workshop pasta maken,. Mijn kookdocenten waren een moeder en een grootmoeder (nonna). Ze spraken geen Engels, maar toch leerde ik hoe ik de bloem en het water moest mengen, het pastadeeg moest kneden en het vervolgens moest snijden en knijpen tot orecchiette ("oortjes"). 's Avonds ging ik naar een trattoria in de buurt van mijn accommodatie voor pizza Neapolitana.

Dag 2: Bari naar Padua – Door het hart van Italië

Mijn solo-treinreis begon vroeg. Ik opende mijn Journey Guide om de routebeschrijving van Google Maps naar het centraal station van Bari te volgen. Omdat ik bang was dat ik mijn perron niet zou kunnen vinden, kwam ik 45 minuten voor vertrek aan. Byway had mijn 8 uur durende reis met de Frecciarossa, de hogesnelheidstrein van Italië, geboekt.

Ik liet de zonovergoten stranden van Bari achter me en stapte op de ochtendtrein naar het noorden. Acht uur lang veranderden olijfgaarden in wijngaarden en maakte de zee plaats voor bergen.

De reis was lang, maar ik voelde mijn brein overschakelen van analyseren naar mediteren. Ik staarde verlangend naar de zee.

Mijn eersteklas ticket was inclusief een drankje en een snack (broodje of gebakje), hoewel ik wenste dat ik het voorbeeld van de slimme Italiaanse passagiers had gevolgd. Een focaccia, kaas en fruit kunnen van elke treinstoel een picknick maken.

Ik heb ook een harig vriendje gemaakt! Een vrouw die met haar Duitse herder reisde, zat een rij achter me in de eerste klas. Tijdens de reis wierp ik stiekem blikken op de hond. De hond bezorgde me flinke heimwee naar mijn Golden Retriever (Parker).

Eerste tussenstop: Padua

Ik was er absoluut klaar voor om op te staan en in beweging te komen toen mijn trein om 17:00 uur eindelijk in Padua aankwam. Terwijl ik door de oude stad liep, voelde het alsof ik een middeleeuwse wereld betrad. (Bekijk mijn Padua-reel op mijn Instagram-pagina.) De stad is beroemd om de fresco's van Giotto in de Scrovegni-kapel en de Sint-Antoniusbasiliek. Ik liep langs de rivier en trok mijn koffer over de kasseien. Voetgangers haastten zich langs me heen, op weg naar huis na hun werk.

“Padua ligt te midden van het land, glimlachend,” schreef auteur Henry James, en hij had gelijk. De Sint-Antoniusbasiliek gloeide bij kaarslicht en de lokale bevolking verzamelde zich op de terrasjes op het Prato della Valle, nippend aan hun Aperol Spritz en zachtjes pratend in het avondlicht. Hier begon ik verliefd te worden op slow travel.

Byway had een kamer voor me geboekt in Palazzo Mantua Benavides, waar architect Bartolomeo Ammannati werkte aan de creatie van het hoogste standbeeld van Europa. Dit historische 16e-eeuwse paleis doet nu dienst als hotel. Nadat ik mijn koffer had achtergelaten, wandelde ik naar de privétuin om tussen de standbeelden en struiken door te slenteren.

Daarna liep ik door de oude stad en vond een trattoria waar ik buiten kon eten.

Dag 3: Padua naar Triëst – Waar Italië de Adriatische Zee ontmoet

Triëst was de laatste stad die ik in Italië bezocht, en mijn kennismaking met Centraal-Europa. “Mijn ziel is in Triëst,” schreef James Joyce, die hier woonde en schreef. De architectuur uit het Habsburgse tijdperk buigt zich rond de haven, en de koffiehuizen gonzen van de geesten van oude schrijvers en zeekapiteins.

Ik ben gefascineerd door art-nouveau-architectuur, in Triëst bekend als Liberty. Ik ontdekte dat de stijl vooral werd gebruikt voor woongebouwen. Dus wandelde ik door rustigere straten op zoek naar gevels die versierd waren met bloem- en plantenmotieven, smeedijzeren balkons en decoratieve friezen. Ik bezocht Casa Bartoli aan de Piazza della Borsa en Casa Tierni/Smolars.

Een zelfgeleide avondwandeling bracht me naar het grote plein (Piazza dell’Unità d’Italia), de boulevard aan het water, de oude stad (Città Vecchia) en het Romeinse theater (Teatro Romano di Trieste). Ik maakte een selfie met het standbeeld van James Joyce. Helaas had ik geen tijd meer om kasteel Miramare te bezoeken, dat glinsterde boven de turquoise baai.

Het avondeten was stevig: gnocchi met goulash — een passend gerecht voor een stad die met één been in Italië staat en met het andere in de Balkan. Ik zat aan mijn tafeltje bij het restaurant aan het Canal Grande di Trieste en keek naar de zonsondergang.

Dag 4: Triëst naar het Meer van Bled – het alpenjuweel van Slovenië

Mijn korte treinrit vanuit Triëst eindigde op Gorizia Centrale. Daarna moest ik een korte busrit maken over de grens naar Slovenië. Ik had een treinreis van 2 uur van Nova Gorica naar het treinstation Bled Jezero. Er waren wat complicaties, waaronder het instappen in de verkeerde bus en het missen van de aansluitende trein, maar zoiets kan ook gebeuren als je een vlucht mist. Ik kocht een biertje op het station en las in mijn boek tot de volgende trein vier uur later vertrok.

Terwijl de trein in oostelijke richting rammelde, zag ik het landschap aan me voorbijtrekken: wijngaarden, stenen dorpjes en alpentoppen die met elke kilometer dichterbij leken te komen.

Mijn reis van twee uur volgde de Soča-vallei en het stroomgebied van de rivier de Sava. Vanaf Nova Gorica loopt de spoorlijn over bepaalde stukken min of meer parallel aan de Soča, een rivier die beroemd is om zijn opvallende smaragdgroene kleur. Op sommige trajecten, vooral in de buurt van Kanal ob Soči, rijdt de trein zo dichtbij dat je een glimp kunt opvangen van het kolkende water beneden.

Dichter bij Bled reed de trein langs de rivier de Sava Bohinjka, een zijrivier van de Sava. Deze rivier slingert door alpenvalleien, langs weiden en beboste heuvels.

's Avonds wandelde ik rond het Meer van Bled en keek ik hoe roeiboten naar het kleine eilandkerkje voeren. De Alpen vormden het decor voor elk uitzicht.

De volgende ochtend stond ik om 6 uur op en beklom een van de paden naar Mala Osojnica, een van de mooiste uitzichtpunten van Bled.

Soloreizen heeft me geleerd dat de mooiste momenten vaak ontstaan wanneer ik bereid ben om vroeg op te staan, mijn veters te strikken en de natuur in te trekken. Na een rustig ontbijt in Hotel Park nam ik een Uber naar het treinstation.

Dag 5–6: Ljubljana – het groene hart van Europa

Een korte treinrit bracht me naar Ljubljana — een hoofdstad die meer aanvoelt als een geheime tuin. De hand van architect Jože Plečnik is overal zichtbaar: gebogen bruggen, marmeren zuilengalerijen en gezellige cafés aan de rivier.

Mijn eerste avond besteedde ik aan het zoeken naar de beroemde art-nouveaugebouwen (bekend als Secession en Weense Secession). De Miklošičeva-straat is beroemd om deze historische panden. Ik zag het gebouw van de Coöperatieve Handelsbank. Een echtpaar ontwierp het in de "Sloveense nationale stijl".

Het Grand Hotel Union (geopend in 1905) heeft bloemmotieven, slingers en vrouwelijke maskers op de gevel. Architect Josip Vancaš ontwierp het gebouw en het is nog altijd een icoon van de Secession-stijl in de stad.

De Galerija Emporium (gevestigd in het historische Urbanc-huis) heeft een halfronde luifel van glas en smeedijzer met bloemmotieven. Het was het eerste grote warenhuis van Ljubljana.

Op dag 6 deed ik 's ochtends mee aan een stadswandeling door de oude binnenstad. De gids van het toeristeninformatiecentrum (TIC Ljubljana) vertelde ons verhalen over de Drie-eenheidsbrug, het Preseren-plein, de Drakenbrug, de Centrale Markt, de Slagersbrug, de Schoenmakersbrug, het stadhuis en het kasteel van Ljubljana.

's Middags deed ik een fietstour langs de belangrijkste bezienswaardigheden van Ljubljana. We fietsten langs de rivier, de jachthaven en door de botanische tuin. De gids nam ons ook mee door verborgen achterafstraatjes. We verkenden het Tivoli-park en een artistieke buurt.

Tegen de tijd dat we terugkwamen, ging de zon onder. Ik gebruikte mijn tourticket om met de kabelbaan naar het kasteel van Ljubljana te gaan en de lucht te zien verkleuren in lavendel, oranje en geel.

Dag 7: Ljubljana naar Boedapest – de grote finale

Het laatste deel van mijn treinreis duurde acht uur, met een tussenstop in Graz, Oostenrijk. We reden door Slovenië, Oostenrijk en de Hongaarse laagvlakte. Toen de Donau in zicht kwam, glinsterde de skyline van Boedapest.

De Hongaarse schrijver Antal Szerb zei ooit: "Boedapest is een wereld op zich." En dat klopt. Van het parlementsgebouw tot de Kettingbrug, en van thermale baden tot ruïnebars: de stad bruist van de ouderwetse magie.

In de hoofdstad van Hongarije maakte ik kennis met een verhaal van twee steden (Boeda en Pest). Boeda was de koninklijke hoofdstad, beroemd om zijn kasteel. Pest was het vlakke handelscentrum. In 1873 werden de steden samengevoegd tot Boedapest.

Ik had nog maar één dag voordat ik naar huis ging. Dus plukte ik de dag met zowel een stadswandeling in de ochtend als een e-biketour in de middag.

Mijn twee uur durende wandeling door Pest voerde langs bezienswaardigheden zoals de Sint-Stefanusbasiliek, Október 6 utca, het Vrijheidsplein en het parlementsgebouw. We stopten om ambachtelijke strudel te kopen bij House of Strudel (Első Pesti Rétesház).

Mijn e-biketour bestond uit meer dan 15 stops in de wijken Boeda en Pest. Nadat ik mijn e-bike had opgehaald, fietsten we naar de Elisabethbrug. Daarna bezochten we de wijk Boeda, inclusief het standbeeld van de heilige Gellért, de kabelbaan van Boedapest, het lagere en binnenste gedeelte van het Vissersbastion, de Burcht van Boeda en het Sándor-paleis. 

Op mijn laatste avond in Boedapest, zittend in een traditioneel Hongaars restaurant, keek ik naar de dansende lichtjes op de kasseien en voelde ik dat de cirkel van de reis rond was. 

Reflecties op slow travel

Vliegen van Bari naar Boedapest zou twee uur duren. De trein deed er zeven dagen over (1360 kilometer) — en veranderde alles. Tussen de stations herontdekte ik de schoonheid van de plekken daartussenin: de historische "oude" steden, de art-nouveau-architectuur en de lokale gidsen die verhalen deelden en tips gaven over waar je kunt eten. Juist door langzaam te reizen kon ik elke plek en elk moment nog intenser beleven.

Voor meer slow travel-inspiratie, inzichten in routes over land en insidertips, meld je aan voor onze nieuwsbrief.