Door de lens met Amelia Le Brun

LM: Hoe voelde je je voor de reis? Wat heb je gedaan ter voorbereiding, had je al veel met de trein gereisd, en wat was je mindset?

Amelia: Ik had er superveel zin in! Ik heb geen tussenjaar gehad, dus ik vond het geweldig om mijn rugzak op te zetten. Het voelde alsof ik aan het interrailen was, want mijn oudere zus ging interrailen in haar tussenjaar en ik was zo jaloers. Ik ging erheen met de mindset dat alles op mijn rug zat, dat ik gewoon de trein nam, en ik voelde me weer alsof ik 18 was. Het was pure opwinding: nieuwe plekken ontdekken en me echt onafhankelijk voelen. Ik heb geen auto om me in uit te spreiden; alles moet in mijn tas passen. Ik hield van dat gevoel—alles wat ik nodig heb is bij me en we kunnen gewoon op ontdekkingstocht gaan. Het was echt het niveau van opwinding van een allereerste reis, want het was eigenlijk mijn eerste volledige treinreis. Ik heb wel gevlogen en lokaal de trein genomen, maar om gewoon de hele reis in de trein te zitten was zo leuk. Ik vond het echt fantastisch.

LM: Vertel eens wat over de reis naar het zuiden. Hoe voelde het?

Amelia : Ik was natuurlijk heel enthousiast. Ik heb de Eurostar al eens eerder genomen, dus dat voelde vertrouwd en supergemakkelijk vergeleken met vliegen. Je komt gewoon opdagen, gaat door de beveiliging en kiest je spoor. Je hebt geen 57 gates, hoeft je waterfles niet leeg te maken en hoeft niet al je elektronica eruit te halen. Het was zo fijn om er heel snel doorheen te gaan.

Toen kwamen we aan in Parijs en stapten we over van Gare du Nord naar Gare de Lyon, wat geweldig was. Het Frans van mijn broer en mij kwam meteen weer terug! We hebben allebei Frans geleerd op school en hebben het niet veel gebruikt, maar het kwam letterlijk zo weer bovendrijven. Het was zo fijn om de instructies en de handleiding van het reisblog te hebben, we wisten precies hoe we het moesten doen.

Toen kwam het echt spannende deel: de trein naar Nice, wat een gloednieuwe ervaring voor mij was, want ik had nog nooit met de trein door Frankrijk,. Het was geweldig om de landschappen te zien veranderen—van de stad naar het platteland, glooiende heuvels en dan naar de kust was fenomenaal.

Er was wat vertraging op het spoor door werkzaamheden, waardoor ik me in eerste instantie zorgen maakte dat ik de zonsondergang in Nice zou missen. Maar eigenlijk kregen we het mooiste avondlicht dat door de treincoupé scheen. Het herinnerde me eraan om je niet te haasten naar je bestemming—geniet van de reis. Reizen met de trein is waar het om draait; het wordt deel van de reis. Uiteindelijk heb ik een paar van mijn favoriete foto's in de trein gemaakt: kaarten, naar de zonsondergang kijken en koffie drinken. Het was prachtig.

LM: Toen je aankwam in Nice, wat was het eerste dat je deed?

Amelia: Het was behoorlijk laat, dus besloten we naar onze accommodatie te lopen. We zijn flinke wandelaars en houden ervan om onze stappen te zetten, en bovendien was het helemaal niet ver. Doordat we het adres direct in Google Maps hadden, was het een gemakkelijke wandeling van 15 minuten. Het gaf ons een gevoel voor Nice en de plek waar we verbleven, die op slechts een paar straten van de oceaan lag. We kwamen aan, kwamen even tot rust en gingen slapen.

De volgende ochtend stond ik heel vroeg op om naar de markt te gaan, wat zo geweldig was. Vers brood, verse zoete broodjes, vers fruit. Ik was in de hemel - zowel fotografisch als culinair! Wat ik eerder als een probleem zag met de treinvertraging, veranderde in een heel fijne ervaring. Er is iets magisch aan ergens in het donker aankomen en dan wakker worden met die frisse ervaring.

LM: Hoe heb je de rest van die dag in Nice doorgebracht? Wat waren een paar momenten die je zijn bijgebleven?

Amelia: Omdat we zo dicht bij de zee zaten, waren er om 7 uur 's ochtends al mensen aan het zwemmen en aan hun dag aan het beginnen. Doordat de stad direct aan de Rivièra ligt, liepen het stadsleven en de vakantiestemming zo mooi in elkaar over.

We hebben veel tijd doorgebracht met dwalen door de straten van de oude stad. Voor de lunch hebben we heerlijke socca gehaald (een lokaal ongezuurd kikkererwtenbrood uit Nice). Gewoon door de straten dwalen, socca en broodjes eten was perfect. Toen ik aan deze reis begon, wilde ik niet te strak plannen. Ik had een paar plekken in gedachten, maar ik deed mijn best om niet alles vast te leggen en genoot er gewoon van om de plek zich om me heen te laten ontvouwen.

We zaten op terrasjes, dronken koffie en bier, en genoten heerlijk van de warmte. 's Avonds gingen we terug naar de markt voordat deze sloot, haalden verse tomaten en brood, en namen een picknick mee naar de rotsen. We liepen langs de haven naar een rotspartij met een trap naar de zee, waar iedereen samenkwam en zwom. We hadden een hemelse picknick, hebben gezwommen en naar de zonsondergang gekeken. Het was letterlijk mijn perfecte dag: wandelen, op terrasjes zitten, van rotsen in de oceaan springen, mensen kijken en genieten van die Europese cultuur van 's avonds een plekje op een rots zoeken.

LM: Vertel eens over de reis naar Menton op dag drie.

Amelia: We kwamen rond het middaguur aan in Menton, waardoor we een hele middag de tijd hadden om op ontdekkingstocht te gaan. We dwaalden door de oude stad met geen ander doel dan deze te verkennen. Na een flink stuk wandelen maakten we optimaal gebruik van het feit dat we vlak bij de Italiaanse grens waren en aten Italiaans met uitzicht op de haven – pasta eten en wijn drinken in de zon. Daarna kregen we vanzelf weer trek in gelato.

's Avonds was ik van plan om de klassieke kleurrijke huizen op het strand te fotograferen, maar we kwamen op een ander strand terecht en raakten aan de praat met een aardige lokale man en zijn kinderen. Ik heb een paar prachtige foto's van hem in de zee gemaakt. Dit werden uiteindelijk een paar van mijn favoriete foto's, omdat het ging over hoe je een plek en de mensen daar ervaart, in plaats van naar de volgende fotolocatie te rennen en dingen af te vinken.

We stopten ook bij een piepklein barretje dat vol zat met Franse locals, waar we bier dronken en luisterden naar het geklets in het avondlicht. Het was een heerlijke mix van contact maken met de lokale bevolking en opgaan in het landschap.

LM: Hoe was de treinreis van Nice naar Menton?

Amelia: Er is een flink stuk langs de oceaan! Ik heb zoveel foto's gemaakt van mijn broer die uit het raam keek, en zelfs van vreemden omlijst door dat klassieke Franse Rivièra -landschap. Ik zat aan het raam en mijn camera geplakt, en probeerde in het moment te blijven terwijl ik foto's maakte. Die treinreis – in het VK kunnen ze daar echt niet aan tippen! Het is ongelooflijk.

LM: Wat gebeurde er de volgende ochtend in Menton? 

Amelia: Ik heb mijn broer een half uur te vroeg uit bed gesleept voor de zonsopgang! Ik wilde zien hoe de ochtendzon de klassieke kleurrijke gevels verlichtte, hoewel ik er geen rekening mee had gehouden dat de zon achter een grote rots opkwam! We hebben een half uur zitten wachten, terwijl we naar vroege hardlopers langs de kust keken. Toen de zon langzaam opkwam en die pastelkleurige huizen in het ochtendlicht zette, was dat werkelijk prachtig.

We waren te vroeg voor de lokale cafés, dus we gingen terug naar ons hotel en ontbeten uitgebreid op de zonnige binnenplaats.

LM: Hoe was de reis naar Marseille?

Amelia: De treinreis naar Marseille was fenomenaal – de hele weg uitzicht op de helderblauwe zee. We zaten aan de linkerkant, zoals aangeraden door onze reisblogplanner, wat een geweldige tip was. Ik bracht de reis ontspannen door met naar buiten kijken, lezen en foto's maken. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe geweldig ik het vond om de hele reis met de trein te reizen, en hoe makkelijk Byway het maakte met directe ondersteuning wanneer we vragen hadden.

LM: Wat hebben jullie gedaan op jullie eerste avond in Marseille?

Amelia: We gingen op verkenning bij de Tuba Club, wat op ongeveer een uurtje met de bus langs de kust ligt met een prachtig uitzicht. Het restaurant van de Tuba Club is al maanden van tevoren volgeboekt, maar hun 'Bikini Bar' op het bovendek serveert hapjes om te delen en drankjes, met de mogelijkheid om vanaf de rotsen de zee in te springen, en was gemakkelijk op dezelfde dag te boeken.

We zaten daarboven, dronken wat, liepen via de trap naar de rotsen en hebben een half uur gezwommen met mijn waterdichte analoge camera. Daarna bestelden we wat te eten, dronken wat en keken naar de zonsondergang. Na afloop liepen we terug over de kronkelige kustweg die door de rotsen is uitgehouwen, aan de rand van het nationale park. Alles was goudkleurig door de ondergaande zon, met zwemmende mensen en voorbijzoevende scooters. Mijn broer zei: 'Ik zou hier wel kunnen wonen!' Het was magisch.

LM: Hoe was jullie volledige dag in Marseille?

Amelia: We begonnen bij een geweldig café in industriële stijl genaamd Pompe voor lekkere koffie en broodjes. Daarna bezochten we de lokale vismarkt bij de haven, waar we keken hoe vissers hun verse vangst verkochten vanaf houten boten. Ik vond het geweldig om portretten van de lokale vissers in hun eigen omgeving te maken.

Na een koffie om even af te koelen bij L'Épuisette bezochten we een toffe broodjeszaak genaamd LABC in de buurt van de Notre-Dame, aten in de zon en liepen even binnen bij een vintagewinkel ernaast. Voor onze laatste avond haalden we picknickspullen en gingen we naar de rotsen. Het was een vrijdagavond en superdruk, maar op de best mogelijke manier – als een modern renaissanceschilderij met kleurrijke handdoeken, opblaasbare zwemspullen en luierende mensen. We hebben gezwommen, gepicknickt, biertjes gedronken en elke druppel van Marseille in ons opgezogen. Ik ben echt helemaal verliefd geworden op de stad.

LM: Hoe was de terugreis op jullie laatste dag?

Amelia: Vlekkeloos. De reisblog suggereerde om onze metrokaartjes voor Parijs rechtstreeks in onze Apple Wallet op te slaan, waardoor de overstap in Parijs heel eenvoudig contactloos verliep. Daarna was het weer op de Eurostar naar Londen, en naar huis. Doordat alles zo goed geregeld was, hadden we helemaal geen reisstress.

LM: Wat zijn je beste tips voor iemand die een vergelijkbare reis wil maken?

Amelia: Pak wat lichter in dan ik deed! Ik hoef me 's avonds niet chic te kleden – dat is juist het moment waarop ik er het meest op uit trek om te ontdekken en te fotograferen. Maar aan de andere kant is het mooie van reizen met de trein dat er geen gewichtslimiet is voor je bagage, behalve wat je zelf kunt dragen. Je hoeft je geen zorgen te maken over overvolle handbagagevakken van easyJet of toeslagen van Ryanair bij de gate.

LM: Was er een moment waarop er iets veranderde of misging, maar dat uiteindelijk uitpakte als een geweldige ervaring?

Amelia: Toen onze trein naar Nice anderhalf uur vertraging had, maakte ik me in eerste instantie nogal druk dat ik de zonsondergang zou missen. Maar door die vertraging kregen we wel een prachtig gouden uurtje langs de oceaan mee, rechtstreeks vanuit de treincoupé, waarbij ik een paar van mijn favoriete foto's van de reis maakte. Het resette mijn mindset op dag één meteen: haast je niet, plan niet te veel en geniet van waar je bent.

LM: Hoe heeft het reizen met de trein je fotografie beïnvloed?

Amelia: Omdat ik alles zelf moest meeslepen, was mijn uitrusting beperkt, wat eigenlijk een zegen was. Ik had vier camera's en vaste lenzen bij me, wat me leerde om 'met mijn voeten te zoomen' en plekken anders te bekijken. Het dwong me om te vertragen en te wachten op oprechte lokale ontmoetingen, zoals het filmen van een jonge priester die lokale dames begroette buiten een café in Nice. Door zelf in beweging te blijven, krijg je nieuwe perspectieven en ontdek je momenten die je anders zou missen.

LM: Welke foto vat de reis voor jou het beste samen?

Amelia: Een foto die ik nam in een overvolle trein naar Monaco. Ik stond in het gangpad met mijn camera, en voor me stond een gezin. De vader dommelde weg met zijn hand op zijn gezicht, kijkend naar de oceaan, terwijl zijn dochter achter hem uit het raam staarde. Het vatte dat vredige, slow travel gevoel—zelfs in een overvolle trein is er zoveel moois te zien.

LM: Wat verraste je aan reizen met de trein? 

Amelia: Meestal ga ik liever met de auto, omdat ik dol ben op roadtrips en graag zelf de controle heb – ik bepaal graag mijn eigen tempo. Bij reizen met de trein was ik bang dat ik mooie plekken zou missen, omdat je niet zomaar overal kunt stoppen. Maar wat me verraste, was dat de trein zelf juist een 'plek' werd. Het omkadert de wereld, en je ziet ongelooflijke kustlijnen die je vanuit de auto simpelweg niet op dezelfde manier zou ervaren. Het hielp me om mijn mindset te veranderen: in plaats van het gevoel te hebben dat ik specifieke locaties moest afvinken, leerde ik gewoon te genieten van waar de trein me naartoe bracht. Het loslaten van de stress van het rijden en parkeren is eigenlijk heel fijn.

LM: Als je de reis in drie woorden moest omschrijven, welke zouden dat dan zijn?

Amelia: Europese zomer, zonovergoten en meeslepend.

LM: Wat neem je vooral mee van de reis?

Amelia: Treinreizen in Europa is heel anders dan in het VK. In het VK is het erg gericht op forenzen—met je hoofd omlaag van A naar B. In Frankrijk wordt de treinreis door het landschap echt een deel van de reis zelf. Het is de ultieme manier om te onthaasten en een plek te ontdekken.