Overland naar Tunesië
Diana Jarvis
Afgelopen september begon ik aan de eerste Byway-reis naar Tunesië. Tot mijn grote verbazing duurde het maar iets meer dan 48 uur om van Londen naar Tunis te reizen. Ik was al eens over land naar Marrakesh in Marokko in zeven dagen en naar Tirana in Albanië in vijf dagen, dus om in slechts twee dagen in Noord-Afrika te komen prikkelde mijn nieuwsgierigheid en reislust enorm.
Dag 1: Londen naar Marseille
De eerste dag van de reis stond volledig in het teken van treinen: de Eurostar vanaf Londen St Pancras naar Parijs gevolgd door een korte metrorit dwars door Parijs naar de TGV van Parijs Gare de Lyon naar Marseille. Ondanks de afgelegde afstand en de enorme hoeveelheid leven en landschappen die buiten het raam voorbijtrokken, vloog de dag voorbij. Van de industriële buitenwijken van Parijs naar de heuvelachtige lappendekens met grazende schapen in de Bourgogne en Rhône-Alpes, en verder naar de rotsachtige bergcitadels van de Provence: dit is een sprookjesachtig Frankrijk in een diavoorstelling van sfeerbeelden.
Diana Jarvis
Ik kwam aan in Marseille in de late septemberzon en had net genoeg tijd om een paar foto's te maken voordat ik naar het gunstig gelegen Hotel Alex ging voor de nacht. Op slechts een steenworp afstand van het treinstation is Hotel Alex een onafhankelijk boetiekhotel met rustige, comfortabele kamers en een spa in de kelder.
Omdat ik maar een paar uurtjes had in Marseille, liep ik naar het kloppende hart van de oude stad: de Vieux Port. Omgeven door gezellige terrasjes en restaurants, en vol steigers met glanzende, gigantische jachten, is de oude haven een heerlijke plek om de benen te strekken na de reis en je te vergapen aan alles wat er te zien is.
Dag 2: Met de boot naar Tunesië
Diana Jarvis
Een groot deel van de industrieel ogende waterkant van Marseille bestaat uit kilometerslange scheepswerven en vertrekpunten. De veerboot naar Tunis vertrekt vanaf Port 3C, ongeveer 5 km ten noorden van het treinstation St Charles, en is gemakkelijk bereikbaar met de bus.
De meeste reizigers tussen Marseille en Tunis nemen de auto, dus de terminal voor voetgangers is klein en overzichtelijk — en ik was binnen no-time door de paspoortcontrole en beveiliging heen.
Ik ging ongeveer twee uur voor vertrek aan boord en voelde me meteen heerlijk geborgen in mijn hut. Deze werd gedomineerd door een gigantisch, door zeewater bespat raam dat het rustgevende effect had van een impressionistisch schilderij. Toen de avond eenmaal viel, zorgde het zachte gezoem van de scheepsmotor voor de perfecte soundtrack voor acht uur heerlijke, dromerige slaap.
Diana Jarvis
De bediening verliep als een ware choreografie, waarbij ruim twintig obers na een klein knikje direct royale porties Franse uiensoep serveerden, gevolgd door langzaam gegaarde kip met verrassend lekkere, maar ietwat bleek ogende broccoli en aardappelen, en een chocoladetaart toe.
Dag 3: Aankomst in Tunis
Diana Jarvis
Ik was stomverbaasd dat het maar een minuut of tien duurde om van de boot door de paspoortcontrole en de beveiliging te komen. Voor ik het wist zat ik in een taxi die met hoge snelheid naar het centrum van de stad reed. Met een bevolking van zo'n 2,5 miljoen inwoners lijkt de uitgestrekte, moderne metropool Tunis sprekend op elk ander stoffig Noord-Afrikaans industrieel knooppunt. Maar stap binnen in de labyrintische wirwar van straatjes in de 8e-eeuwse medina en je vindt er een unieke mix van tijdloze handel en het moderne leven, die op elke hoek met kasseien naadloos in elkaar overlopen.
Dwalen door de wirwar van smalle, door UNESCO beschermde medinastraatjes van Tunis was minstens zo betoverend en sfeervol als in Marrakesh of Caïro. Toch leken de handelaren hier veel minder geïnteresseerd in agressieve verkooptechnieken. Souvenirs zoals keramiek en tapijten werden hier meer afgewisseld met alledaagse spullen zoals keukengerei, parfums en specerijen.
Diana Jarvis
Uit het niets barstte er een onverwacht onweer los. Ik zag hoe de winkeliers snel hun spullen binnenhaalden en zich haastig opsloten achter die sierlijke blauwe deuren. Voorzichtig ontweek ik de plotselinge plassen in de geplaveide straat en dook een café in, waar ik werd verwelkomd door een handgeschilderde muurschildering met de tekst “Any time is coffee time”.
Ik werd begroet door een jonge vrouw die perfect Engels sprak met een mid-Atlantisch accent. Ze ging me voor naar het kauwgombalroze dakterras. Tegen de tijd dat we daar aankwamen, deed de wind de al even roze geverfde palmbladeren van de luifel flink wapperen. Ze vertelde me dat ze Fatma heette en bedrijfskunde studeerde aan de universiteit. Diva Caffe is het bedrijf van haar neef en is pas sinds maart open. We kletsten wat terwijl we toekeken hoe de bliksem de daken verlichtte en wachtten tot de storm overtrok.
Dag 4: Tunis, Carthago en Sidi Bou Said
Hoewel Tunis een openbaar vervoersnetwerk heeft, was het veel makkelijker en veiliger om een taxi te nemen. Ze gebruiken allemaal de Bolt-app, wat betekent dat je niet over de prijs hoeft te onderhandelen (toeristen betalen anders ongetwijfeld minstens het dubbele) en het voorkomt misverstanden over de bestemming door taal- of communicatiebarrières.
Ik nam er een naar de oude stad Carthago, ook een UNESCO-locatie en een van de grootste trekpleisters van de stad. Je voelt de lagen van geschiedenis in de eroderende stenen en afbrokkelende resten, maar je hebt echt een goede gids nodig om het tot leven te laten komen.
Een paar kilometer verderop is de zeebries van Sidi Bou Said een verademing na de hitte van de stad. Het barst er van de typisch Tunesische taferelen: sierlijke blauwe deuropeningen en witgekalkte gebouwen versierd met roze bougainville. Het wordt soms vergeleken met Santorini als een tegenmiddel voor massatoerisme, maar hier hebben Instagrammers van elke nationaliteit deze plaatjes in het vizier en loopt het ooit zo rustige bergdorpje nu ook het risico op massatoerisme. Dat gezegd hebbende, kon ik het niet laten om mijn camera tevoorschijn te halen en een paar deuren te fotograferen, en natuurlijk te nippen van verse muntthee in de cafés.
Diana Jarvis
Dag 5: Tunis naar Sousse
Ik reisde met de trein van Tunis naar Sousse. Zonder airco in de 2e klas was het een zweterige boel, maar wel een goede manier om de stedelijke bebouwing te zien overgaan in vlakke vlaktes met witgekalkte boerderijen, de ene na de andere olijfgaard, hier en daar een eucalyptusboom en dor land bezaaid met cactussen.
Bij aankomst in Sousse verspreiden alle passagiers zich in de hete middagzon. Gelukkig ligt het station op slechts vijf minuten lopen van de oude stadsmuren, en Hotel Paris, mijn verblijfplaats voor twee nachten met uitzicht vanaf het dak op de muren, ligt heel dicht bij het station. Het ligt ook handig naast het best beoordeelde eethuis van de stad, Restaurant du Peuple, dus dit is waar ik voor het eerst proef van een populaire Tunesische klassieker: brik – een hartige snack die lijkt op een samosa, gevuld met aardappel, milde kaas en courgette.
Diana Jarvis
Dag 6: Sousse en de medina verkennen
De beste manier om een indruk te krijgen van de door UNESCO beschermde stadsmuren van Sousse en alles wat daarbinnen ligt, is van grote hoogte. Je kunt de 74 treden beklimmen van de toren in de Ribat (een van de vele uitkijkposten die langs de Middellandse Zeekust van Noord-Afrika zijn gebouwd, van Tanger tot Alexandrië, als verdediging tegen indringers) voor een 360-graden uitzicht over de medina naar de hooggelegen kasbah en de omliggende stranden en de zee daarachter.
Tegenwoordig herbergt de kasbah een archeologisch museum en is het een geweldig alternatief voor het Bardo-museum in Tunis om buitengewoon goed bewaard gebleven Romeinse mozaïeken uit de derde en vierde eeuw na Christus te bekijken. Bijzonder opmerkelijk zijn de doopvont (ik was duidelijk niet de enige bezoeker die dacht dat het een oude jacuzzi was) en de Medusa-vloer.
Diana Jarvis
Dag 7: Met een louage naar Kairouan
De beste manier om door Tunesië te reizen als je geen eigen auto hebt, is door een louage te nemen – een minibus-taxi met zes zitplaatsen. Ze zijn veilig en betrouwbaar en vertrekken zodra alle zes de stoelen bezet zijn.
Vrij vertaald betekent Kairouan 'militaire colonne' of 'karavaan' in het Middelperzisch, wat wijst op de historische betekenis ervan als pleisterplaats of tussenstop voor reizigers. Deze vermoeide reiziger bleef maar al te graag een paar dagen hangen om deze oude, door UNESCO beschermde ommuurde stad te verkennen.
Hoewel de zevende-eeuwse moskee architectonisch indrukwekkend was, was ik vooral geïnteresseerd in de tapijten. Ik raakte aan de praat met Mohammed en Abdesatar bij Tapis Okba tegenover de moskee en leerde veel over weeftechnieken. En natuurlijk ging ik naar huis met een prachtig, felgeel tapijt voor mijn slaapkamer.
Diana Jarvis
Dag 8: Kairouan
Ik raakte steeds meer gecharmeerd van Kairouan; het is er ontspannen en het leven kabbelt er rustig voort door de vaak kleurrijke, smalle straatjes. Ik stopte bij de Zaouia van Sidi Abid el Ghariani Sahab, een 14e-eeuws mausoleum in Moorse stijl met indrukwekkende tegelontwerpen, dat een heerlijk koele ontsnapping bood aan de hitte. De Aghlabid-bassins zijn ook een korte stop waard: 9e-eeuwse waterreservoirs die worden geprezen om hun geavanceerde techniek.
Diana Jarvis
Diana Jarvis
Een ander populair Tunesisch gerecht dat je echt moet proberen is Ojja, een pittige rode saus met paprika, peper en zout. Bij El Brija, dat hoog op de vestingmuren van de ommuurde stad ligt, serveerden ze me een versie met merguez-worst. En natuurlijk met nog een brik erbij.
Dag 9: Kairouan en met de louage terug naar Tunis
Voordat ik terugging naar Tunis, dwaalde ik nog een laatste keer door de straten van de ommuurde stad en stuitte ik op Go Café. Aangetrokken door de kleurrijke tegels en de Tunesische ontbijtkaart bracht ik er een uurtje door, smullend van een Tunesische chakchouka; anders dan andere Midden-Oosterse shakshuka's die ik heb geprobeerd, worden de eieren hier door een gekruide tomaten-, aardappel- en uiensaus geroerd en afgetopt met een muntsaus.
Dag 10: Terug in Tunis en winkelen in de medina voor vertrek naar huis
Nu ik nog één laatste dag in Tunis had, ging ik terug naar de medina om wat lekkers voor thuis te halen. Ik kocht een grote doos versgemaakte makroud voor vrienden en familie thuis.
Het fijne aan slow travel is dat er, hoewel ik Tunesië verlaat, nog wat vakantietijd over is terwijl ik per boot en trein naar huis reis.
Inchecken in de haven is net zo makkelijk als de aankomst; twee minuten om in te checken, tien minuten door de beveiliging en dan de boot op om me in mijn hut te installeren voor een vertrek bij zonsondergang.
Diana Jarvis
Ik liep even naar het bovendek en terwijl ik het daglicht zie veranderen in de nacht, besef ik hoe jammer ik het vind om Tunesië te verlaten. Het is zo'n fascinerend land, met een rijke geschiedenis, een bruisende hedendaagse cultuur en warme, gastvrije mensen. Terwijl ik het land zie verdwijnen, beloof ik mezelf terug te komen om meer te zien.
Dag 11: Aankomst in Marseille en overnachting in Hotel Alex
Ik kom meer ontspannen en zongebruind terug in Marseille. Omdat ik maar een paar uur heb om één ding in de stad te zien, kies ik voor een avond bij Friche la Belle de Mai, een multifunctioneel kunstcentrum dat is ondergebracht in een oude parkeergarage met meerdere verdiepingen en een braakliggend terrein langs het spoor. Er hangt een sfeer die doet denken aan het Berlijn van eind jaren 90, maar dan met een chique Franse eetzaal tussen de graffiti, straatkunst, een radiostudio en creatieve studio's. Buiten is er een skateparkje, een speelplek voor kinderen en zelfs een biologische moestuin.
Diana Jarvis
Dag 12: Van Marseille naar Margate
Omdat ik vroeg moest beginnen, ben ik blij dat Byway me had ingeboekt bij Hotel Alex, vlak tegenover het treinstation. Ik ben nog maar net wakker of ik zoef in een oogwenk alweer langs de lappendeken van velden en stedelijke gebieden van Frankrijk.
Met slechts twee stops op de metro van Parijs tussen Gare de Lyon en de Eurostar-terminal op Gare du Nord, ben ik weer binnen gehoorsafstand van gesproken Engels en Britse accenten, op weg naar huis.
Later, terwijl ik met mijn rolkoffer over de zonnige boulevard van mijn geboorteplaats Margate slenter, verschijnt er een warme glimlach op mijn gezicht en staar ik naar de zee. Ik bedenk hoe ongelooflijk het is dat ik nog geen 48 uur geleden de kust van Noord-Afrika verliet, en dat ik erheen én terug ben gereisd zonder in een vliegtuig te stappen.
Diana Jarvis
Om het reisschema van Diana te boeken, neem dan contact op met ons conciërgeteam.
Voor meer slow travel-inspiratie, inzichten in routes over land en lokaal advies, meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.