In gesprek met Amelia Le Brun

Harriet: Amelia! Ontzettend bedankt dat je met me meegaat op de Poppy Line. Wat een feest! Kun je jezelf even voorstellen?

Amelia: Natuurlijk. Ik ben Amelia. Op social media vind je me via @amslebrun, en ik ben een reis- en lifestylefotograaf gevestigd in Noord- Norfolk,. Ik ben opgegroeid met veel reizen, en we verhuisden elke vier jaar. Dus ik heb echt overal gewoond, van Scotland tot Jamaica, Dubai en Somerset, en nu woon ik in Noord-Norfolk. 

Harriet: Is er een specifieke foto die je hebt gemaakt die jouw stijl echt samenvat?

Amelia: De foto die me meteen te binnen schiet, nam ik de zomer voor de vorige, in het noorden van Norway. Ik reed in mijn camperbusje uit 1976 door Noorwegen met mijn geadopteerde Franse bulldog, Porkchop. Door de middernachtzon leefden we een beetje 's nachts, omdat het mooiste gouden licht zich tussen 12 uur 's nachts en 2 uur 's ochtends liet zien. We reden op een verlaten weg in de bergen, er hing wat laaghangende mist aan de horizon, de bergen staken erbovenuit en het licht was prachtig. Ik pakte gewoon deze kleine camera die ik hier vandaag bij me heb. Terwijl ik reed, maakte ik snel een foto, klik en klaar. Het was op film, dus ik had geen idee hoe het eruit zou zien, en ik reed gewoon door naar mijn bestemming om te gaan wandelen. 

Ik was eigenlijk bijna vergeten dat ik de foto überhaupt had genomen, totdat ik de scans terugkreeg toen ik weer in het UK. Het belichaamt echt alles waar ik van hou bij het fotograferen op film, over slow travel en over leven in het nu. Ik nam de foto en reed weer door, raampje naar beneden, muziek aan. En ik denk dat dat mijn aanpak van het omarmen van imperfectie echt samenvat, in plaats van urenlang jagen op het meest perfecte moment.

Harriet: Als ik naar je werk kijk, lijk je meer aangetrokken te worden tot kleine momenten dan tot de epische vergezichten die vaak worden geassocieerd met mainstream reisfotografie. Kun je me daar wat over vertellen?

Amelia: Aan het begin van mijn carrière was ik constant op zoek naar de grote momenten, in de veronderstelling dat hoe epischer de foto was, hoe beter. Maar ik denk dat dat niet zo is. Veel mensen, waaronder ikzelf, voelen zich meer verbonden met foto's die echt aanvoelen. Het najagen van dat magische landschap en urenlang wachten op dat perfecte moment is niet echt een reële weergave van hoe mensen plekken ervaren. Ik hou juist van de kleine, imperfecte momenten die we vaak missen in de zoektocht naar die grote momenten, want ik denk dat het leven ook zo in elkaar zit. Gewoon ergens zitten met een kop koffie en herinneren hoe het licht viel, of in het water springen voor een duik, en dat moment met iemand delen. 

Ik richt me nu veel meer op het betrekken van de kijker, in de hoop dat ze voelen wat ik voelde toen ik de foto nam, en zich echt verbonden voelen met het werk. Dus hoewel ik nu nog steeds van weidse landschappen houd en graag naar geweldige plekken reis, vind ik het juist zo mooi om de kleinere momenten in die grote landschappen op te zoeken. 

Harriet: Is er een specifiek moment dat je tijdens een reis hebt meegemaakt waarop je het gevoel had dat je dat gevoel van klein geluk echt wist te vangen?

Amelia: Toen ik aan de Amalfikust in Italië was, een paar jaar geleden, en ik ging eigenlijk in de winter. Het is een heel contrast met de drukke zomer, met de klassieke foto's van ligbedden. Ik zat toen nog in die fase van 'ik moet de bezienswaardigheden vastleggen' of die hele grote, speciale foto's die echt een locatie uitschreeuwen. Ik kwam aan in Positano, met al die gebouwen die zo in de oceaan aflopen. Ik had foto's in gedachten die ik echt moest maken, en dat bracht me een tijdje uit mijn evenwicht. Maar waar ik uiteindelijk mee thuiskwam, is eigenlijk een van mijn favoriete foto's, die volgens mij veel meer zegt.

Omdat ik er technisch gezien buiten het seizoen was, was het prachtig. Volgens mij is het de bougainville, deze grote, prachtige bloesemboom die net over het uitzichtpunt naar het strand buigt. Uiteindelijk heb ik een foto gemaakt van de zonsondergang met de beroemde huizen, maar dan niet zoals je ze gewend bent te zien, maar met die grote, prachtige lading bloesem op de voorgrond. Dat een plek buiten het seizoen is, betekent niet dat het per definitie slechter of beter is, maar het is wel anders.

Harriet: Hoe ervaar je het om buiten het typische hoogseizoen ergens naartoe te gaan?

Amelia: Ik hou van het laagseizoen. Natuurlijk mis je vaak die extra uren daglicht en die lange, zwoele zonsondergangen, maar wat je er wel voor terugkrijgt is dat heerlijke, zachte winterlicht. Een van mijn favoriete dingen om te fotograferen zijn stranden en typische zomerse plekken buiten het seizoen, omdat het licht zoveel zachter is en het tempo lager ligt. 

Cornwall is een van mijn favoriete plekken om te bezoeken in de winter omdat je dan niet te maken hebt met de drukte. Je krijgt vaak wat ruiger weer, wat zorgt voor een mooiere deining; het is geweldig voor surffoto's. Alles voelt lokaler aan, en dat is iets waar ik in mijn foto's vaak naar op zoek ben: dat gevoel van thuis zijn in een foto. Niet de grote toeristische plekken. 

Harriet: Je fotografeert digitaal maar ook analoog, wat een veel langzamer proces is. Hoe is dat in vergelijking met digitaal?

Amelia: Vroeger keek ik zo vaak op het schermpje achterop mijn camera. Ik merkte dat ik daardoor vaak de hele ervaring miste. Mensen bekijken een scène tegenwoordig vaak door een iPad, een iPhone of een camera, en ik merkte dat ik echt in de val trapte door te zeggen: "Oh, nog eentje dan, nog eentje." En dat zoog alle vreugde uit de ervaring.

Analoog fotograferen stelt me in staat om de imperfecties te omarmen. Het is altijd een gok. Als mijn rolletje kwijtraakt met de post, als het niet is gelukt, als ik mijn instellingen verkeerd had... maar het zorgt er wel voor dat ik kan vertragen, de foto kan nemen en vervolgens kan genieten van wat ik aan het doen ben. Vaak blijken de foto's die ik analoog maak mijn favoriete foto's te zijn, boven al mijn digitale werk. Er is bijna dat gevoel van schaarste en opwinding. Veel daarvan heeft te maken met vertragen, moeten wachten tot je rolletje terug is, het moeten opsturen om te laten ontwikkelen. 

Harriet: Het klinkt alsof het omarmen van imperfectie een belangrijk deel is van je aanpak?

Amelia: Ik denk dat het daardoor echter aanvoelt. Weet je, je kunt een foto blijven retoucheren en storende elementen weghalen en alles doen tot het bijna steriel is. Dat kun je ook met analoge foto's doen zodra je de digitale scans hebt, maar er is gewoon iets met die extra korrel of die lichte onscherpte, of het feit dat het net niet helemaal perfect is, waardoor het echter aanvoelt. 

Ik denk dat in een wereld van AI en waarin alles binnen handbereik is en perfect is, film die stap terug biedt: analoog, imperfect, maar heel echt en tastbaar. Ik hou van tastbare dingen.

Er schiet me één foto te binnen van een roadtrip in september van Northumberland naar Cornwall. Ik had de zonsondergang gefotografeerd, we kookten wat avondeten en hadden een heerlijke tijd door gewoon naar de oceaan te kijken. We reden terug naar onze accommodatie, ik had het raam open en hield, alsof ik in een film zat, mijn hand naar buiten om de wind te vangen. Ik greep de camera die het dichtst bij me lag, wat toevallig een kleine digitale point-and-shootcamera was, en nam een foto van mijn hand met de ondergaande zon. De foto was behoorlijk wazig en korrelig, maar het geeft me het gevoel alsof ik weer helemaal terug ben in dat moment. Die zilte lucht, de zon die net onder was, het werd wat koeler, en de manier waarop mijn hand en het beeld wazig zijn: het voelt voor mij gewoon als imperfect perfect en doet me echt denken aan dat moment. 

Harriet: Slow travel heb je vaak veel tussentijd. Hoe beïnvloedt dit je proces van reizen fotograferen?

Amelia: Het geeft me de tijd om rustig aan een plek te wennen. Ik vind het heerlijk om ergens extra dagen door te brengen en op pad te gaan zonder echt plan, en die tijd te gebruiken om te vertragen en te settelen op een plek. Door dat te doen, zie ik veel meer dan wanneer ik snel ergens in en uit zou stappen voor een korte dagtrip om bezienswaardigheden na te jagen. Vertragen, naar de lokale bevolking kijken, koffie drinken, mensen kijken en een plek gewoon echt ervaren, helpt me denk ik om de plek waar ik ben op een dieper niveau te begrijpen en dingen anders en authentieker te zien.

Harriet: Hoe verhoud je je tot het aspect van onderweg zijn tijdens het reizen? 

Amelia: Ik vind het heerlijk om de reis en de bestemming met elkaar te verbinden. Er is dat eeuwenoude gezegde dat het niet om de bestemming gaat, maar om de reis. Ik denk dat langzamer reizen met de trein je openstelt voor zo veel meer dan alleen die plek. De hele reis wordt dan onderdeel van de plek en je krijgt bijna meer waar voor je geld.

Ik maakte onlangs een schitterende trein reis door Zwitserland. Ik verbleef een tijdje in de buurt van St. Moritz en daarna in de Jungfrau-regio. De Zwitserse treinen door de bergen zijn ongelooflijk mooi, dus ik heb een paar extra dagen ingepland om niet alleen de afzonderlijke plekken waar ik verbleef te ervaren, maar ook de reis ernaartoe in die prachtige rode treinen die door de bergen snijden. Ik vind het heerlijk om door trein- of autoruiten te fotograferen, en zo een deel van de reis te integreren waar we zo vaak doorheen haasten om ergens te komen.

Stap in het vliegtuig en het kost je maar een uurtje. De trein duurt langer, maar wordt dan wel deel van de bestemming. Hoe cliché en afgezaagd het ook klinkt, ik denk dat veel meer mensen dit nastreven: vertragen en één plek intenser ervaren, in plaats van alleen maar van plek naar plek te hoppen. 

Harriet: “Authenticiteit" is een beetje een modewoord in zowel reizen als fotografie. Hoe maak je het onderscheid tussen een scène die "fotogeniek" is en een moment dat oprecht is?

Amelia: Echt zo'n modewoord, hè? In een wereld van AI en een wereld waarin alles heel virtueel is, snakken mensen echt naar authenticiteit. Alles is cyclisch. De terugkeer van analoog, de terugkeer van fotograferen op film, getuigt van een verlangen naar dingen die tastbaar en echt zijn, en naar dingen waarvan anderen het gevoel hebben dat ze die ook kunnen ervaren. 

Voor mij betekent authentiek zijn in reizen en in hoe ik leef, dat ik naar mezelf luister en niet doe wat ik denk dat ik moet doen, of wat mensen van me verwachten, of wat ik denk dat ik moet doen om het goed te doen op sociale media, of omdat ik denk dat deze foto er beter uit zou zien. Vertrouwen op mijn gevoel.

Harriet: Als je op een nieuwe plek bent, waar zoek je dan naar om dat gevoel van de plek vast te leggen?

Amelia: Ik word erg gedreven door geur. Ik denk dat geur een van de meest nostalgische en krachtige zintuigen is die we hebben. Het raakt me altijd als eerste, de geur van een bepaalde plek. De warme lucht van een tropische plek of die ijskoude, frisse, door merg en been dringende geur. Geuren zijn er goed in om je mee te nemen naar een nieuwe plek, of naar iets nostalgisch, of naar een plek die vertrouwd aanvoelt waar je eigenlijk nog nooit bent geweest.

Ik was een paar zomers geleden in Biarritz, en ik nam een foto op film, puur geluk, vanaf dit kleine platform boven de oceaan. Vooral tieners sprongen van dit platform, maakten backflips in de oceaan en waren aan het spetteren en joelen. De geur van warme, zilte lucht, zonnebrandcrème en sigarettenrook in de lucht. Het geeft me het gevoel alsof ik weer terug ben op dat strand: mensen kijken, zwemmen, zoute huid.

Harriet: Hoe vind je de balans tussen dat verlangen om iets vast te leggen en het moment waarop je de camera weglegt om in het moment te zijn?

Amelia: It is een echte leercurve, en ik denk dat dat altijd zo zal blijven, omdat ik zo enthousiast word. Ik ben net een puppy als ik naar een nieuwe plek ga. Reizen met mijn partner is voor mij een heel goede kans om te vertragen en het door haar ogen te bekijken, de ogen van een niet-fotograaf. Mensen die geen fulltime fotograaf zijn of niet die drang hebben om alles vast te leggen, merken dingen op die ik mis.

Ik word binnenkort tante! Mijn beide zussen krijgen deze zomer een baby, dus ik vind het supermooi om ze te zien opgroeien en de wereld in zich op te nemen, en dat hopelijk ook vast te leggen. Maar ook om weer in contact te komen met die kindelijke opwinning. Gewoon dingen ervaren, zonder dat ik per se alles hoef vast te leggen, maar om er ook echt bij te zijn.

Harriet: Kun je een moment bedenken tijdens een recente reis waarop je de camera hebt weggelegd om in het moment te zijn?

Amelia: Waarschijnlijk een roadtrip in Schotland met mijn partner. We gingen in mei in onze VW-camper uit 1976, wat op zich al een langzame reis is omdat de topsnelheid zo'n 80 kilometer per uur is. De dagen waren lang, de lucht was blauw en er was niemand in de buurt. Ik greep die kans om te vertragen en niet rond te rennen met mijn camera, maar gewoon in de zon te liggen, in de rivier te springen; we speelden Scrabble, kookten op een vuurtje. We deden alles wat een perfect langzaam avontuur inhoudt. In plaats van me te focussen op het constant rondrennen om foto's te maken, heb ik het echt ervaren.

Harriet: Als je morgen overal de trein zou kunnen nemen, waar zou je dan naartoe gaan en wat zou je hopen vast te leggen?

Amelia: Ik denk naar Italië. Dat is een plek waar ik me constant toe aangetrokken voel. Vooral vanwege het eten. Uitzonderlijk lekker eten! Waarschijnlijk helemaal tot aan Sicilië. Ik denk dat het een geweldige manier zou zijn om het land in de volle lengte te ervaren: van de bergen in Noord-Italië tot de glooiende heuvels van Toscane, en dan naar beneden tot die magische kust van Sicilië. Lange, gouden dagen, de lokale bevolking, het heerlijke eten. Ik zou die ervaring van de reis willen vastleggen. Ik denk dat Italië en Sicilië zich in het algemeen echt lenen voor die langzame manier van leven. Ze lijken zich nooit te haasten. Italianen lijken altijd tijd te hebben voor hun koffie, een praatje en om te vertragen.

Harriet: Heel erg bedankt dat je plaatsnam op de stoel aan het raam in deze prachtige trein, en ik verheug me op alle foto's die je nog gaat maken.

Amelia: Bedankt dat ik er mocht zijn!

Harriet Matthews