Werken en genieten door Centraal-Europa
Door op afstand te werken, komen de werelden van werk en vrije tijd samen. Tijdens onze reis over de grenzen door 6 landen in Europa, ontdekten we dat het verruilen van ons thuiskantoor voor een balkon met uitzicht op het Comomeer ons een verfrissende verandering van omgeving gaf: onderweg zagen we het landschap veranderen van uitgestrekte Nederlandse polders en de bergpassen van de Alpen tot sprankelende Italiaanse valleien en meren. Het resultaat? De reis zelf werd de vakantie, en de pauze in Como werd de meest esthetische werkplek die we ooit hebben gehad. Hier is ons dag-tot-dag-reisschema, compleet met een boekbare reis voor als je wegdroomt bij mooie uitzichten en borden vol plantaardige currywurst, tiramisu of Tsjechische knoedels – het 'werk'-gedeelte is optioneel!
Dag 1 & 2: De windmolens en surrealistische monsters van Rotterdam
We trapten af door de Eurostar te nemen van Londen naar Rotterdam in Nederland, waar we meteen incheckten bij ons hostel en genoten van een pizza voor een relaxte eerste avond weg.
Op dag twee begon het echte avontuur pas echt. We namen de waterbus om de historische windmolens van Kinderdijk te bekijken. 's Middags gingen we terug naar de stad voor een bezoek aan Depot Boijmans Van Beuningen, een bizar museum dat volledig bedekt is met spiegels die de stad in de gekste hoeken weerspiegelen. Binnen is de architectuur prachtig, met kriskras door elkaar lopende trappen en installaties zoals een hangende fiets die in het midden zweeft. We liepen toevallig een surrealistische ruimte binnen waar acteurs ons op de grond lieten liggen voor een spelletje "exquisite corpse", waarbij we papier opvouwden om monsterlijke trekken te tekenen. Uuiteindelijk maakten we deze rare kleine monsters, en de acteur legde ons uit hoe we ze konden "voeren" of "schenken" aan het museum als introductie tot het surrealisme. Daarna genoten we van een prachtig panoramisch uitzicht over Rotterdam vanaf het dakterras met een kop koffie in de zon, waarna we tijdens de wandeling terug nog even stopten bij een gezellige wijnbar.
Die avond gingen we naar Mooie Boules, een geweldige bar vol activiteiten zoals reuzen-Jenga en karaoke. Het eten was zonder twijfel het beste deel; ze hadden twee aparte keukens zodat we ons konden storten op zowel traditionele Nederlandse snacks als een complete Indonesische rijsttafel. De avond vloog voorbij en we stonden tot in de vroege uurtjes in de karaoke-kamer!
Hoogtepunt: De interactieve surrealistische workshop in het Depot. Tip: Probeer bij Mooie Boules zowel de Nederlandse snacks als de Indonesische rijsttafel om het beste van beide culinaire werelden te proeven.
Dag 3: Met een kater koers zetten naar Berlijn
We werden behoorlijk nederig wakker na ons door cocktails aangedreven karaoke-avontuur van de avond ervoor. Na een rustige, relaxte ochtend zaten we aan de gracht vlak naast ons gebouw, koffie te drinken in de zon (terwijl we serieus overwogen om naar Nederland te verhuizen). Ons oorspronkelijke plan was om een vroege trein te nemen voor een halve dag in Amsterdam, maar verleid door een rustigere ochtend en dankzij flexibele tickets, maakten we in plaats daarvan een snelle tussenstop van een uur voor de lunch in Amsterdam, voordat we ons installeerden voor de lange treinrit naar Duitslands hoofdstad Berlijn. We kwamen laat aan en gingen direct naar het Nu Wave Hotel voor een broodnodige, rustige avond op de hotelkamer.
Hoogtepunt: Dagdromen over verhuizen naar Rotterdam terwijl we aan de zonnige gracht zaten. Tip: Wees flexibel met je Interrail-reisschema; als er een spontaan latertje tussendoor komt, is het helemaal niet erg om een middagje sightseeing in te ruilen voor een rustig dutje in de trein!
Dag 4: Startbanen, vegan currywurst en bescheiden kringloopvondsten
We besteedden onze enige volledige dag in Berlijn aan het verkennen van de rauwe kant van de stad. We begonnen de ochtend bij het café Vegan Vibes Berlin. Het eten was ongelooflijk: roerei van tofu met avocado, een krachtige quinoasalade-bowl boordevol fruit en granaatappel, een haverlatte en een felroze bieten-chai-latte.
Helemaal opgeladen sprongen we op een paar Lime-stepjes en reden we naar Tempelhof, de enorme voormalige luchthaven waarvan de startbanen nu volledig zijn omgetoverd tot een openbaar park. Terwijl sommigen het gebruiken als een gigantische hardloopbaan, deden wij het rustig aan; we namen onze boeken mee, lazen wat en ontspanden heerlijk in de zon. Daarna slenterden we terug door Friedrichshain – een kunstzinnige wijk vol cafés en kringloopwinkels. We stopten voor een heerlijke vegan curryworst en gingen gezellig vintage etalages kijken.
Hoogtepunt: Een schattige "Crowbar" buiten bij een winkel – een mini-eet- en drinkplek compleet met schaaltjes pinda's voor de lokale kraaien. Tip: Friedrichshain is een fantastische wijk om te verblijven in Berlijn voor leuke cafés en een kunstzinnige sfeer, zelfs als de prijzen in de kringloopwinkels een aanslag op je portemonnee zijn.
Dag 5: Berlijn naar Praag - Tijdcapsules en broodknoedels
Op dag 5 namen we 's middags een directe trein van Berlijn naar Praag, Tsjechiës hoofdstad. We kwamen laat in de avond aan en checkten in bij een prachtig appartement in de oude binnenstad dat evenveel kostte als een hostel.
Tijdens de wandeling daarheen liepen we toevallig langs Lokál U Jiráta: een ontzettend traditionele, verborgen lokale kroeg vlak bij het stadhuis Novoměstská radnice. Het voelde alsof we terug in de tijd stapten; een man tapte slechts één soort lokaal bier voor een zaal vol oudere Tsjechische mannen die met enorme bierpullen de krant zaten te lezen. Sam liet ons meteen in de steek om er zelf een te gaan halen, en het voelde zo heerlijk eigenzinnig en authentiek Praags.
Voor het avondeten schoven we aan bij Lehká hlava. We waren de hele avond bezig met het oefenen van de uitspraak van de menukaart, maar het eten was een schot in de roos. We hadden een vegetarische versie van Svíčková, een populair, traditioneel Tsjechisch gerecht met stevige broodknoedels, zoete-aardappelpuree, crème fraîche en vossenbessen. We deelden ook een fenomenale rokerige, opgeklopte tofudip en een warme noedelbouillon.
Hoogtepunt: Het ontdekken van de hyperlokale kroeg met maar één soort bier tijdens de wandeling naar het appartement. Tip: Appartementen met eigen kookgelegenheid in de oude binnenstad van Praag kunnen ontzettend voordelig zijn in vergelijking met hostels als je met een kleine groep reist.
Dag 6: Geestverruimende kunst & psychiatrische cocktails
We brachten de ochtend door met het verkennen van de rivier en stopten onder een brug bij een toffe verzameling cafés die overdag espresso's serveren en 's avonds veranderen in verlichte dj-bars. Liv en ik bestelden een lachwekkende combinatie van een middagespresso en een pintje. Als lunch gingen we naar Herbivore: nog zo'n geweldige veganistische hotspot met een fantastische vegan schnitzel met aardappelsalade, en ik nam een geweldig fusiongerecht van mini-gnocchi in Praagse stijl met zuurkool.
Omdat het een regenachtige middag was, gingen we naar een interactieve kunstinstallatie genaamd Signal Space. De tentoonstelling was gericht op 'infinity mirrors' (oneindigheidsspiegels) en het manipuleren van licht op zo'n manier dat je onmogelijk kon zien waar de straal vandaan kwam. We hadden eerder een soortgelijke spiegelkamer in Japan bezocht waar enorme wachtrijen stonden, maar omdat het hier zo rustig was, hadden we de hele spiegelkamer helemaal voor onszelf.
Die avond stonden we 10 minuten voor openingstijd in de rij bij een geheime ondergrondse bar genaamd Anonymous Shrinks Office (je moet reserveren, maar ze houden tafels vrij voor inloop tussen 17:00 en 19:00 uur). Het menu bestaat volledig uit een verzameling psychiatrische inktvlekken. Je kiest degene die je aanspreekt en krijgt vervolgens een 'diagnose'. Bij mij werd krankzinnigheid vastgesteld en bij Sam eenzaamheid – niet echt gezellig, maar de drankjes waren spectaculair! Die van mij was een theatraal wit drankje dat werd geserveerd met een injectiespuit met aloë vera-vloeistof die ik halverwege moest injecteren om het drankje zwart te maken en de smaak te veranderen, terwijl dat van Sam arriveerde in een wolk van rook en citrus.
Hoogtepunt: Een 'infinity mirror room' van wereldklasse helemaal voor onszelf hebben op een regenachtige middag. Tip: Ga vlak voor 17:00 uur in de rij staan bij Anonymous Shrinks Office als je online geen reservering kunt krijgen.
Dag 7: Praag naar Innsbruck - een verrassende sneeuwstorm
We vertrokken vroeg naar Innsbruck in de Oostenrijkse Alpen tijdens een reis die eigenlijk uit twee treinen had moeten bestaan, maar door spoorhinder in Linz veranderde in vier afzonderlijke etappes. Het bleek echter de best afgehandelde verstoring te zijn die ik ooit heb meegemaakt. Een spoorwegmedewerker stapte echt met ons uit de trein, loodste ons rechtstreeks naar een vervangende bus van een uur (die de chauffeur er op de een of andere manier in een uur doorheen jaste, hoewel de gps zei dat het twee uur zou duren), en begeleidde ons naar de volgende trein. Deze etappe was een prachtige reis in de eerste klas, waar we betaalden voor een echt restaurantontbijt: eieren, vers brood en koffie, direct aan onze zitplaats geserveerd op echt keramisch servies.
Innsbruck was ons enige verblijf van één nacht, dus we hadden het weer helemaal niet gecheckt. We stapten uit de trein en liepen rechtstreeks een enorme, wervelende sneeuwstorm in een winters wonderland in! Het was prachtig maar hilarisch om naar ons hostel te lopen en de lentekersenbloesem te zien doorbuigen onder de zware sneeuw.
Hoogtepunt: De ongelooflijk soepele afhandeling van de Oostenrijkse spoorhinder. Tip: De eerste klas op deze route is het al waard vanwege het restaurantontbijt op echt servies dat bij je zitplaats wordt bezorgd.
Dag 8: Innsbruck naar Florence - hogesnelheidstreinen en hartvormige pizza's
Voordat we uit Innsbruck vertrokken, ontbeten we bij het warm aanbevolen Karaffu, dat gespecialiseerd is in heerlijk plantaardig gebak. Ik nam een pistachecroissant, een Schwarzwälder Kirsch-cake en een uitstekende koffie. Daarna gingen we weer het spoor op voor mijn favoriete treinreis van de trip: Innsbruck naar Bologna over de Brennerpas,. We hadden niet gepland dat het een panoramaroute, maar het was een geweldige verrassing om de ramen te zien transformeren van een besneeuwd winterwonderland naar de weelderige, zonovergoten Italiaanse lente. We lieten het breed hangen in de eerste klas en bestelden bier, een rijke pastinaaksoep en een linzenstoofpot met knoedels, die rechtstreeks bij onze zitplaats werden bezorgd.
Toen we in Bologna aankwamen, brak er op het station totale chaos uit door grootschalige vertragingen. We misten onze aansluiting, maar een gestresste medewerker zei dat we gewoon op de volgende hogesnelheidstrein naar Florence moesten springen, hoewel die volledig was uitverkocht. Het was een ietwat ongemakkelijke, gespannen rit van 30 minuten in de Trenitalia, maar we hebben het gehaald!
In Florence verbleven we in een appartement buiten het centrum, wat ik ten zeerste kan aanbevelen. Het centrum was overvol vanwege de paasvakantie, dus ontsnappen naar de rustigere wijk Gavinana (ten zuiden van de rivier de Arno) met een volledige keuken en twee privéterrassen was de hemel op aarde. Voor het avondeten liepen we toevallig tegen een lokale tent aan genaamd Pizza Laverace. De eigenaar was ontzettend hartelijk; hij kwam bij ons zitten, deelde een fles wijn met ons, bracht ons hartvormige pizza's en zette een fles Limoncello op tafel met de mededeling dat we gewoon zelf moesten inschenken. Het was de lekkerste pizza van de reis, en we hebben daarna niets beters meer gehad.
Hoogtepunt: Het prachtige, onverwachte uitzicht op de Alpen vanuit de trein uit Innsbruck. Tip: Wees niet bang om net buiten het stadscentrum van Florence te verblijven; het is maar een korte busrit en het bespaart je de intense toeristendrukte.
Dag 9 & 10: De beste pasta van Florence en een tocht langs de wijnraampjes
De volgende dag trotseerden we de drukte in het centrum van Florence. We gingen naar een gezond veganistisch café genaamd Carduccio voor verse sappen en smoothies. Daarna bezochten we Cortese Cafe voor rauw veganistisch ijs, waarna we ons in stijl bij de lokale bevolking voegden voor een traditionele Italiaanse espresso, staand aan de bar.
Die avond gingen we terug naar onze rustige wijk voor een diner bij Covo. Dit was de lekkerste pasta die ik ooit heb gegeten. We konden niet kiezen tussen de smaken, dus bestelden we drie versgemaakte gerechten: een spinaziegnocchi, een pasta met gorgonzola en hazelnoot, en een pasta met citroen en ricotta. Die lieten we de tafel rondgaan zodat we van alles een derde konden proeven. We bestelden zelfs een aubergine parmigiana "als dessert", gevolgd door een traditionele tiramisu.
De volgende dag zat boordevol activiteiten. We kochten lichtgewicht aluminium sieraden bij Vesto Pazzo voordat we naar Move On gingen, een fantastische bar recht tegenover de Duomo. Beneden is het een gewone pub, maar boven is het een rustige vinyl-luisterbar met zitplaatsen die uitkijken over de kathedraal. Al hun cocktails zijn geïnspireerd op muzikale artiesten, en je kunt een QR-code op de menukaart scannen om te luisteren naar het nummer dat je drankje heeft geïnspireerd, terwijl ze je overladen met gratis popcorn. Daarna zochten we een van de beroemde historische wijnraampjes van Florence op, waarbij we op het houten luikje klopten om op straat glazen wijn aangereikt te krijgen. We hebben wat tweedehands geshopt, dineerden bij een eigenzinnige, volledig veganistische pastazaak genaamd Nirvana voor een rijke veganistische carbonara, en sloten de avond af in een piepkleine wijnbar.
Hoogtepunt: De wisselende pasta met citroen en ricotta bij Covo. Tip: Bezoek Move On voor een rustig, hoger gelegen uitzicht op de Duomo, ver weg van de chaos op straatniveau.
Dagen 11–17: Het balkon-kantoor aan het Comomeer
Na het proeven van het nachtleven van Florence was de treinreis naar Milaan onze kans om wat slaap in te halen, voordat we een snelle lunch namen en de trein naar Varenna aan het Comomeer pakten.
We verbleven in Fiumelatte in een afgelegen appartement met eigen kookgelegenheid. Het was een loodzware, steile wandeling van 40 minuten bergopwaarts vanaf het station (wijselijk namen we een taxi met onze tassen), en omdat het zo afgelegen was, was het vinden van een supermarkt de eerste paar dagen een hele uitdaging. Maar het uitzicht vanuit ons appartement maakte alles goed. We waren er een week om op afstand te werken en hadden een ononderbroken, adembenemend panoramisch uitzicht over het meer. Elke middag, als de zon op haar hoogst stond, was het heerlijk warm op het balkon, dus we zaten minstens een uur per dag buiten om in de zon te werken.
We zijn een paar keer naar Varenna gewandeld om een buurtwinkel te zoeken voor kookingrediënten en hebben gegeten bij Ristorante Crotto di Pino: een geweldig, zeer authentiek lokaal buurtrestaurant. Het voelde alsof we een geheim ontdekten; we hoorden het stel naast ons zeggen dat het het lekkerste eten was dat ze in Varenna hadden gehad. Het restaurant had zelfs een eigen hond genaamd Ombra (vertaald als 'schaduw '), die we de volgende dag heel relaxed in zijn eentje over straat zagen wandelen!
Op een dag namen we de snelle boot van een uur naar Como. Er gaan maar een handjevol snelle boten per dag van Varenna naar Como, en we wilden minstens één kant op met de boot. Je moest binnen zitten, maar je kon wel alle eilanden zien waar we onderweg stopten en de reis verliep vrij soepel. Het was een werkdag voor ons, dus vonden we een fijne coworkingplek genaamd Work in Progress – we kochten een dagkaart en hebben daar de middag gewerkt.
Op onze laatste avond liepen we naar Varenna voor Aperol Spritzes op een terras om te proosten op een geslaagde week.
Hoogtepunt: Werken op een zonnig balkon met uitzicht over het glinsterende water van het Comomeer. Tip: Als je in Fiumelatte verblijft, sla dan vooraf boodschappen in in een grotere plaats zoals Como of Lecco, want lokale winkels zijn schaars.
Dag 18: De Rhätische Bahn
Dit was onze megareisdag: een tocht van 08:00 tot 20:00 uur van Varenna naar Mulhouse via Tirano, St. Moritz, Chur en Basel. De eerste helft van de reis langs de Bernina Express route van Tirano naar St. Moritz was erg druk vanwege het paasweekend. We hadden geen zitplaatsreserveringen voor meer flexibiliteit, dus we wisten een plekje te bemachtigen op de klapstoeltjes bij de deuren. Uiteindelijk bood ik de mijne aan aan een aardige, oudere dame die slecht ter been was. Haar man sprong de hele tijd op om foto's van de bergen te maken en rende dan snel terug om ze aan haar te laten zien, zodat ze niets hoefde te missen – echt een prachtig gezicht om te zien. Bij tussenstops konden we even onze hoofden naar buiten steken om enorme bergen te fotograferen.
We stopten in St. Moritz voor een snelle lunch op het station, en tijdens het tweede deel naar Chur hadden we de eerste klas helemaal voor onszelf. De wagon was leeg, maar omdat je de ramen in de eerste klas niet kunt openen, glipten we stiekem naar de tweede klas om onze hoofden naar buiten te steken voor mooiere foto's. We ontmoetten een lokale snowboarder die ons van fantastisch livecommentaar voorzag en ons precies vertelde aan welke kant van de trein we moesten kijken voor de naderende uitzichten. We passeerden ook een prachtig, felblauw geverfd vintage restauratierijtuig. We hadden een overstap van een uur in Chur, dus stopten we vlak naast het station bij een geweldige Aziatische fusionplek genaamd No Name voor heerlijke noedels, bao's en burgers. Vandaaruit reisden we via Basel door naar Mulhouse, dronken we nog wat in de lobby en ploften we in bed.
Hoogtepunt: De lokale snowboarder die ons insidertips gaf over de uitzichten langs de Bernina Express. Tip: Ook al heb je een eersteklasticket op panoramische routes, loop gerust even naar de tweede klas als je een raam wilt openen voor foto's zonder weerspiegeling.
Dag 19: Wonderland Parijs en een eersteklas behandeling
Onze laatste dag op het spoor bracht ons van Mulhouse naar Parijs, waar we stopten voor een snelle lunch bij een toepasselijk genaamde plek genaamd Yummy Asian Food: een compleet neonverlicht wonderland vol hippe drankjes, ramen en een winkel op de bovenverdieping boordevol schattige schrijfwaren en K-Pop-merchandise.
Vanaf daar stapten we op de Eurostar terug naar Londen. Het lukte Sam om stoel 61 in de eerste klas te bemachtigen, en we genoten aan boord van een heerlijk diner en biertjes. Het laatste deel van onze reis was een eersteklastrein van LNER van Londen naar Leeds, die heerlijk rustig was. Het personeel was ontzettend gul en liep om de paar minuten langs met de vraag: "Wil je nog een biertje?" terwijl ze probeerden hun voorraad op te maken. We stapten nog één laatste keer snel over op een klassieke trein van Northern Rail en kwamen aan op ons thuisstation.
Hoogtepunt: De ontzettend gulle gastvrijheid (en gratis biertjes) op het laatste LNER-traject naar huis. Tip: Eerste klas reizen op het laatste traject van een lange reis is een geweldige manier om de post-vakantiedip te verzachten en te vieren dat je weer thuis bent.