Hoe de reis het leukste deel van de vakantie wordt
Voor de paasvakantie stapten mijn man (Alex), onze driejarige dochter (Zelda), onze zesjarige zoon (Sonny) en ik aan boord van de Caledonian Sleeper om van Londen naar Aviemore te reizen. Hoewel we familie hebben wonen aan de rand van dit schilderachtige Schotse stadje en daar konden verblijven, waren we er sinds de geboorte van de kinderen niet meer geweest, omdat we bang waren dat ze moeite zouden hebben met de lange reis. Maar nu waren we er toch, in de hoop dat een overnachting in een slaapcoupé alles zou veranderen – door van de reis juist het deel te maken waar we het meest naar uitkeken, in plaats van het deel waar we tegenop zagen (met als extra voordeel dat we het grootste deel ervan zouden slapen).
De reis van huis naar onze bestemming duurde in totaal 14 uur en 48 minuten (17 uur en 8 minuten op de terugweg) – en (spoiler!) we hadden eigenlijk gewild dat het nog langer had geduurd. Nou ja, tenminste het deel met de nachttrein dan.
De heenreis
Dag 1: Londen Euston naar Glasgow Central
Nadat we de gebruikelijke bus en metro naar het centrum hadden genomen vanaf ons huis in zone 3 – alleen veel later dan normaal, want we vertrokken pas rond 21.15 uur – kwamen we aan op Londen Euston en liepen we naar de kaartjesautomaat, waar Sonny hielp met het uitprinten van onze 18 kaartjes – en dat was alleen nog maar voor de heenreis. Als ik de Byway’s Trip Guide niet een paar weken van tevoren opgestuurd had gekregen, had dit best overweldigend kunnen voelen. Maar de goede voorbereiding en het feit dat ik wist dat ik het reisschema op mijn telefoon erbij kon blijven pakken (wat ik ook deed) hielpen om eventuele administratieve zenuwen weg te nemen.
Becky Lucas
We slenterden over het inmiddels rustige station naar perron één, waar onze trein al klaarstond. Vlak daarnaast is er ook een speciale lounge voor Caledonian Sleeper-gasten, hoewel deze exclusief is voor reizigers met een Double- of Club-kamer. Wij hadden hierop bespaard door te kiezen voor wat budgetvriendelijkere tickets. En trouwens, we wilden ook graag dat Sonny en Zelda nog even konden rondrennen, herrie maken en genieten van de ruimte aan het begin van het perron (en zichzelf lekker konden uitputten) voordat we instapten. We waren van plan om ons vanaf het toegestane uur, nog voordat de trein ging rijden, te installeren in onze coupés, om later hopelijk om de beurt een kinderloos bezoekje aan het barrijtuig te brengen.
Becky Lucas
Het binnengaan van onze twee onderling verbonden Classic Family-coupés, gekoppeld door een deur die open kon blijven, was best een bijzonder moment. Ze waren schoon en compact en voelden meteen ontzettend knus aan. Er lagen een paar essentials netjes klaar (oogmaskertjes, oordopjes, menu's, schattige Arran-zeepjes met limoen, roos en sandelhout) en er waren handige kledinghaken en plekken voor onze tassen; een vriendelijke, professionele steward liet ons weten dat er in een ander rijtuig, op korte loopafstand, ruimte was voor onze buggy naast de fietsen. Toegegeven, er is niet heel veel ruimte tussen je kussen en het plafond bij het bovenste bed, maar dat is ook niet bedoeld om rechtop te zitten. Sterker nog, het nodigt alleen maar extra uit om lekker te gaan liggen en te ontspannen.
Na wat geklauter ondersteboven aan de ladder en het passen van de geruite oogmaskers, vielen Sonny en Zelda binnen een verbazingwekkende 10 à 15 minuten na vertrek in een diepe slaap in hun stapelbedden (het was inmiddels ook al 23.40 uur) – wat betekende dat het tijd was om om de beurt een bezoekje te brengen aan het barrijtuig, een wagon of wat verderop. Niet goedkoop, maar de ervaring en de smaak absoluut waard. Ik koos voor een Glaswegin met tonic, terwijl Alex genoot van een 12 jaar oude Arran-whisky.
Becky Lucas
Dag 2: Glasgow Queen Street naar Aviemore
We lagen allemaal zo diep in dromenland dat ik pas wakker werd van mijn wekker om 6.45 uur, die ik had gezet om te zorgen dat we opgestaan en klaar zouden zijn om de trein te verlaten bij aankomst in Glasgow om 7.30 uur. In haar hele drieëndriekwart jaar had Zelda nog nooit een nacht doorgeslapen – dus dit was niets minder dan een klein wonder. Terwijl we de ochtendzon in liepen, zochten we online naar geschikte, kindvriendelijke ontbijtplekjes op loopafstand. We hadden niet gekozen voor de maaltijden aan boord, die naar onze kamer of de restauratiewagon gebracht had kunnen worden als we dat voor het slapengaan hadden geregeld. Hoe verleidelijk een (vrij prijzig) Schots ontbijt aan boord ook was, we wilden niet haasten tijdens het ontbijt.
Becky Lucas
Gelukkig was er keuze genoeg in de vele prachtig verbouwde victoriaanse panden van de stad, met hun schitterende historische architectuur. Deze lagen tussen Glasgow Central, waar we waren aangekomen, en Glasgow Queen Street Station, vanwaar we weer zouden vertrekken. Na een warm ontbijt, veel tekenen en nog meer rondrennen vloog de tijd voorbij.
Opgelucht stapten we in onze volgende en laatste trein voor de rit van twee uur en 41 minuten naar Aviemore. We waren erg blij met onze zitplaatsen aan een tafel, zodat de kinderen zich konden stortten op nieuwe knutselspullen en snacks. Wij als volwassenen genoten ondertussen van het veranderende uitzicht zodra we konden: van de stedelijke wildgroei van Glasgow naar de majestueuze, ruige bergketen van de Cairngorms – uiteindelijk zelfs met een laagje sneeuw op de toppen, en dat eind maart.
Becky Lucas
Nadat we waren uitgestapt op het rustige, vertrouwde en nostalgisch aanvoelende station van Aviemore (let vooral op de lokale Strathspey-stoomtrein, die gebruikt wordt in de BBC-serie Traitors, die op een van de perrons staat en zeker wat van je vakantietijd waard is), begonnen we aan de wandeling van zo'n 25 minuten naar onze eindbestemming, nadat we hadden besloten dat het regelen van een taxi met de juiste autostoeltjes het gedoe niet waard was.
Becky Lucas
Vanaf hier werd het een beetje surrealistisch, al was dat niet eens op een vervelende manier. Het begon met een wandeling onder een betonnen brug door, waarna we de buggy door houtsnippers en over stenen duwden, steeds groenere landschappen in – de kinderen renden de hele weg rond, dolenthousiast en vol energie. En wij? Nou, wij renden in elk geval niet. Maar het feit dat het appartement dat we in de schoolvakantie met onze punten hadden kunnen boeken groter was dan gehoopt, met een geweldig uitzicht op de bergen over een goed onderhouden, felgroen landgoed (met hier en daar een golfbunker), maakte onze uiteindelijke aankomst des te fijner.
Becky Lucas
Onze favoriete activiteiten in en rond Aviemore (met de trein of bus)
Aviemore is een klein, gezellig stadje omringd door bergen en vol met buitenmensen die er graag wandelen, fietsen of skiën, afhankelijk van het seizoen. De lokale bevolking is ook erg gewend aan jonge gezinnen die op bezoek komen (Alex komt er al sinds de vroege jaren 80, toen hij zelf nog een peuter was) en ze leggen kinderen dan ook flink in de watten in cafés en restaurants (wij hielden vooral van het eenvoudige maar vriendelijke Cobbs Café, en de lunchtrommels voor kinderen).
Becky Lucas
Hoewel de hoofdstraat vrij kort maar krachtig is, gemarkeerd door het gotische Cairngorm Hotel, de bushalte en het station bovenaan, liggen op slechts een paar minuten rijden allerlei bosactiviteiten, traditionele pubs en pop-up busjes voor thee en cake, uitgestrekte lochs – waaronder Loch Ness, ideaal voor een monsterjacht – en schilderachtige wegen langs het water. Ga er dus zeker op uit om de omgeving te verkennen.
Becky Lucas
En nog een kanttekening over de bussen: met USB-poorten, veiligheidsgordels, automatische informatie over hoe ver je nog van je volgende bestemming bent, ontzettend vriendelijke en behulpzame chauffeurs (die je bagage onderin zetten), en natuurlijk de prachtigste uitzichten buiten, en dat alles voor ongelooflijk lage tarieven – we hebben hier een paar van de beste busritten van ons leven gehad.
Becky Lucas
Landmark Forest Adventure Park
Op 22 minuten bussen vanaf de centrale halte bij het Cairngorm Hotel vonden we de Red Squirrel en Tree Top Trails fantastisch, waar zelfs jonge kinderen op behoorlijke hoogte zelfstandig door de netten konden stuiteren. Ook de metershoge speeltuin Ant City en het ontspannende Butterfly House in dit mooie bosrijke gebied waren geweldig (waar we tot onze verrassing zo laat in het jaar nog echte sneeuwval meemaakten, beschut onder de bomen). Er werd ons verteld dat de waterglijbanen in de zomer ook een groot succes zijn voor alle leeftijden.
Becky Lucas
Stoomtrein van Strathspey Railway
Een rit in deze historische rijtuigen uit de jaren 30 tot 50, die vertrekken vanaf het eigen station van Aviemore over een spoorlijn gebouwd in 1863, is een leerzame ervaring voor kinderen ('Kwám er vroeger stoom uit treinen?') en puur genieten voor elke nieuwsgierige of nostalgische volwassene (er is ook een barrijtuig waar lokaal gestookte whisky's en bieren worden geserveerd).
Becky Lucas
Terwijl je langs de rivier de Spey door het prachtige Cairngorms National Park reist, kun je aan boord kiezen voor een afternoon tea of gewoon koffie, thee en koekjes, of een continentaal ontbijt in de VIP-restauratierijtuigen.
Becky Lucas
Becky Lucas
Cairngorm Reindeer Herd
Een klein maar slim en interessant centrum over de wilde rendieren in de bergen en hoe ze in Schotland terechtkwamen. Het omvatte een leuke speurtocht (Sonny heeft hem gedaan) en de (lege) grot/het speelhuis van de kerstman toen wij er waren – en natuurlijk verschillende prachtige grazende rendieren om naar te kijken. Bereikbaar met de Aviemore Adventurer-bus die ongeveer elk uur naar Glenmore rijdt.
Becky Lucas
Cairngorm Mountain
Naast het feit dat het het belangrijkste skigebied van Schotland is, vind je op Cairngorm Mountain het hoogste restaurant van het VK , en heeft het een interactieve tentoonstellingsruimte, mountainbike- en tubingparcoursen, een bergtuin en een kabelspoorweg. Het is bereikbaar via dezelfde busroute van de Aviemore Adventurer.
Becky Lucas
We vonden het geweldig om te zien dat de pistes op de eerste dagen van april nog open waren en vol met sneeuw lagen, en we genoten van een warme chocolademelk en het gooien van sneeuwballen daarboven.
Becky Lucas
De terugweg
Dag 1: Aviemore naar Glasgow Queen Street
Hoewel we maar vier nachten in Aviemore waren, waren we op de een of andere manier snel vergeten hoe zwaar de wandeling van 25 minuten met onze bagage van ons appartement naar het station van Aviemore was. We raden je aan om jezelf misschien te trakteren op een taxi om het begin van je terugreis wat makkelijker te maken, of om minstens 45 minuten van tevoren te vertrekken om de tijdsdruk te verminderen.
Becky Lucas
Na een flink stuk over het perron te hebben gerend om op de juiste plek voor onze stoelen in te stappen (negeer de rijtuignummers op het perron, tenzij je met LNER reist), kwamen we net op tijd aan boord – onze specifieke trein leek wat vertraging in te halen en stopte maar zo'n 90 seconden. Eenmaal weer rond een tafel gezeten, voelden we ons al snel meer op ons gemak en openden we de oppeppende snacks en drankjes die we hadden ingepakt, samen met verse koffie van de cateringkar van de trein. We gaven de kinderen ook nieuwe speelgoedfiguurtjes om mee te spelen, wat ze vervolgens op een paar lege stoelen in de buurt deden, waarmee ze zich een goed uur vermaakten. Het leek erop dat ze inmiddels gewend raakten aan de beschaafde manieren van reizen met de trein – waardoor wij de tijd kregen om echt te genieten van de zonovergoten maar nog steeds besneeuwde bergtoppen die voor de laatste keer aan ons voorbijtrokken.
Becky Lucas
Toen we op vrijdagavond om 18.15 uur in Glasgow aankwamen, hadden we weer honger, dit keer voor het avondeten. We hadden er meer vertrouwen in dan toen we hier de eerste keer doorkwamen dat we gemakkelijk iets kindvriendelijks en betaalbaars zouden vinden tussen de twee treinstations – en gevestigd in een indrukwekkend Victoriaans bankgebouw. En dat vonden we ook, in de vorm van een gastvrije en bijzonder nette TGI Fridays, met verrassend mooie glas-in-loodramen. De tijd vloog opnieuw voorbij en de overstaptijd van drieënhalf uur was opmerkelijk snel om – geholpen door het feit dat we al 30 minuten voor vertrek konden instappen.
Dag 2: Glasgow Central naar London Kings Cross
Tegen 21.15 uur waren we er helemaal klaar voor om weer naar onze kamers te gaan. We hadden dezelfde cabines als op de heenweg, waardoor ze nu al als een tweede thuis voelden. De terugweg duurde bijna twee uur langer – misschien omdat we naar Kings Cross gingen in plaats van Euston, of misschien vanwege werkzaamheden aan het spoor bij die laatste dat weekend – maar wat de reden ook was, we vonden het fijn om meer slaaptijd te hebben. Sonny en Zelda sliepen sneller – ook nu weer 10-15 minuten nadat we begonnen te rijden, geholpen door het late uur, de beweging en de gezelligheid van ons verblijf. Het barrijtuig was ook relatief levendiger dan op de heenweg – op de weg naar Schotland was ik er pas om 01.00 uur aan toegekomen toen het mijn beurt was, en toen zat alleen het personeel er nog met gedimd licht. Dit keer waren er twee overduidelijke zakencollega's over het werk aan het praten, een paar mensen die, net als ik, genoten van wat tijd voor zichzelf, en misschien één stelletje. Ik viel zelf ook sneller in slaap, waardoor ik meer tijd had in dat heerlijke bovenste stapelbed.
Becky Lucas
Ook 's ochtends moesten we weer gewekt worden door mijn wekker – we kwamen 25 minuten eerder aan op Kings Cross dan gepland, zoals ons al was verteld toen we in Glasgow instapten. Het uitstappen was echter hectischer dan verwacht, aangezien het de eindhalte van de trein was – we kregen 10 minuten om de trein te verlaten, wat ons lukte. Gelukkig schenen er zonnestralen door het imposante, Harry Potter-beroemde, historische station, wat bijdroeg aan de surrealistische ervaring om op dit vroege uur met de kinderen op zo'n centraal knooppunt te zijn.
Becky Lucas
Ondanks al die slaap voelden we ons de rest van de dag nog behoorlijk van de kaart en konden we eigenlijk alleen een bioscoopbezoek aan, als dat al lukte (er waren weer tranen om popcorn). Tegen de volgende ochtend waren we echter weer opgeladen en zaten we vol verhalen over onze reis, vooral over de spannende heen- en terugreis. Een paar weken later maken Sonny en Zelda nog steeds ‘nachttrein’-kampen en -hutten, terwijl Alex en ik vaak door nieuwsgierige vrienden en andere ouders met jonge kinderen worden gevraagd hoe het was. We kunnen ze eerlijk vertellen dat het waarschijnlijk het hoogtepunt was van een werkelijk geweldige gezins reis – en hoewel we er het grootste deel van hebben geslapen, zullen we die nooit vergeten.